Ik Geloof In Geluk(?)

“Diep ademhalen, ik weet het niet meer […] ogen gesloten, ik voel het niet meer”, twee regels uit een nummer van Guus Meeuwis getiteld Ik Geloof In Geluk. En twee regels die zo ontzettend dichtbij komen. Voor mijn werk schreef ik eerder dit over het fenomeen geluk – maar wat als ik nou eigenlijk niet in geluk geloof?

Bron: PowerofPositivity.com

Ooit geloofde ik wel in geluk. Echt geluk. Niet het naarstig bijeenschrapen van de betere momenten, maar het soort geluk waarbij je je licht voelt, waarbij je eigenlijk alleen maar uitgelaten wil zijn. Het soort geluk dat bleef. Dat werd aangewakkerd door lange zomeravonden op het terras, programma’s maken in de radiostudio, of gewoon door naschoolse avonturen op een voetbalveld of ergens anders.
Die gelukzalige momenten waarin je gedachten constant bij één persoon waren en de momenten van triomf wanneer je bij haar was, in welke hoedanigheid dan ook. Toen geloofde ik nog in geluk.

Ik weet niet wat ik nu nog geluk kan noemen. In de jaren die volgden is alles donkerder geworden. Geluk werd voornamelijk iets uit literatuur, films en series, iets wat onaantastbaar was. Kleine momenten van licht werden schaars en soms nauwelijks te ontwaren in het duister. Muziek was het enige dat me nog iets van gevoel gaf. En ik hoef niet gelukkig te zijn. Op dit moment weet ik niet eens meer echt hoe dat voelt. Charles Bukowski zei het op deze manier: “We don’t even ask happiness, just a little less pain“.

(On)gelukkig zijn heb je zelf in de hand, is een uitspraak die je te vaak hoort van mensen die waarschijnlijk nog nooit een tegenslag hebben gehad. En misschien heb je wel enige invloed, maar soms is er gewoon iets mis in je hoofd. Iets waardoor je constant in gevecht bent met een steeds sterker wordende kolkende duisternis. En af en toe heb jij de overhand, maar regelmatig delf je het onderspit en word je overspoeld door gedachten die wel van jou zijn, maar toch ook weer niet.

En zo kom je langzaam maar zeker onvrijwillig op een punt dat geluk een abstract gegeven is. Ik geloof niet meer in geluk. Nu ik het opgeschreven heb is het nog definitiever dan toen ik het nog in mijn hoofd had. Als geluk al een geloof was, ben ik een afvallige. Een atheist, terend op herinneringen van jaren terug die vager worden bij elke hertelling, op foto’s die elke keer een kreukeltje of vouwtje meer hebben.

Soms heb ik het gevoel dat ik verslaafd ben aan zelfdestructie. En ik weet niet waar het vandaan komt, of hoe het er in is geslopen. Maar het is er. En ik heb geen idee hoe ik het weg krijg, want dat zou tegen die zelfdestructie ingaan.

Hallo, vicieuze cirkel.

Wat moet je tegen die verslaving doen? De zoveelste psycholoog opzoeken? Medicijnen? Dat laatste ben ik sowieso niet heel erg voor, puur om de reden dat ik bang ben dat die mijn hoofd zodanig beïnvloeden dat ik niet meer kan schrijven.

En dat kan ik niet laten gebeuren.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. JGB schreef:

    Geluk is inderdaad voor iedereen iets anders , voor jou is kunnen schrijven wel een heel belangrijk vereiste .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s