Fictie | Queeste

Ze zaten gespannen om de tafel heen. Aan het hoofd zat de Dungeon Master, haar woorden brachten de wereld tot leven. Op tafel lag een vel papier dat het speelveld voorstelde. De zon scheen laag door de grote ramen en op de achtergrond klonk filmmuziek.

Bron: BlackNerdProblems.com

Vanachter haar bord bekeek ze het speelveld: een groot vel papier waar ze van tevoren de route van de queeste op had getekend lag in het midden op tafel. Aan een kant stond een groepje beeldjes. Elk beeldje symboliseerde een speler. En elke speler was weer een ander ras, had weer andere krachten en gaven. Op verzoek rolde ze af en toe haar dobbelstenen om het team verder het verhaal in te leiden.

Het begon op een regenachtige avond in mei. Vijf mannen en drie vrouwen en elk nog fanatieker dan de ander. Op donderdagavonden kwamen ze in de keuken samen om Dungeons & Dragons te spelen. Iedereen had personages met sterktes en zwakheden. Deze campagne was zij de dungeon master, maar elke campagne wisselde het.

Ze nam een slok van haar flesje Grolsch en keek de tafel rond. De groep had net een draak verslagen, dus ze waren uitbundig de buit aan het verdelen. Niemand lette nu op haar, dus kon ze gemakkelijk observeren. Niemand had de clue’s gezien, dus de hinderlaag kwam dan ook compleet onverwachts. Opeens waren ze gevangen genomen door een groep Wood Elves!

De draak die ze verslagen hadden bleek een eeuwenoude bewaker. Niet alleen van de schatten, maar ook van het woud. Iemand probeerde heldhaftig te zijn, maar na de rol van een dobbelsteen werd hij nu gewond en vastgebonden meegesleept naar het tribunaal. Daar barstte de chaos los toen één van de lawful evil personages zich op insanity begon te beroepen.

Met het einde van het tribunaal was ook een einde aan de avond gekomen. Stuk voor stuk ging iedereen naar huis, tot ze alleen achter bleef. Het was inmiddels donker, het enige licht kwam van de keukentafel. Het zorgde ervoor dat de figuren op het speelveld lange schaduwen wierpen. Ze wreef met een hand over haar gezicht, dat langzaam veranderde. Haar ogen vervormden, kregen een gouden gloed, haar oren werden spitser. Haar schouderlange, donkere haar kreeg een rode gloed terwijl het groeide.

Ze leunde over tafel en bekeek de vooruitgang. Nog even en ze was vrij. Nu alleen deze Mensen door het bos en de bergen loodsen. Ze glimlachte. Bijna was het zover. Bijna…

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s