Fictie | Verdwijning

‘Schiet nou oh-op, mama had aardbeien beloofd!’ Bas stond met zijn nieuwe, stoere zwarte rugzak om al bij de deur van het lokaal te wachten. Zijn jonge gezicht stond ongeduldig, dit deed ze nou áltijd! Na enkele minuten kwam ze de de klas uit gedenderd. Een even zo nieuwe blauwe rugzak met cartoons erop bungelde aan haar arm. ‘Ik ben klaar!’ riep ze vrolijk.

Bron: AllTheTests.com

Ze liepen langs het park, hij snel en vastberaden. Zij huppelde achter hem aan en zong gekke zelfverzonnen liedjes. Hij was zo druk in gedachten bij dingen waar een twaalf-jarige aan dacht dat hij te laat doorhad dat het opeens stil geworden was. Hij draaide zich om, maar zijn zusje was nergens te zien. ‘Ellie, ik heb geen zin in verstoppertje!’ riep hij richting een struik die hij zachtjes dacht te zien bewegen. Maar er kwam geen antwoord. Niet het vertrouwde gegiechel, geen onverwachts ‘boe!‘. Niets. Angstig kamde hij de struiken door, rende een stukje terug, maar van zijn zusje was geen spoor. ‘ELLIE!’ zijn stem sloeg over in paniek. 
‘Mam? Mam!’ Bas gooide de voordeur open en begon door het huis te rennen.
‘Wat is er, Bas?’
‘Ellie is weg! Ik kan haar nergens vinden!’
Even was het stil. ‘Bas… wie is Ellie?’

Zijn studeerkamer was een chaos. Overal lagen papieren en foto’s door elkaar. Foto’s van hem, zijn ouders of van hen allen samen. Maar nergens stond de persoon op die hij zocht. Op sommige foto’s zaten Post-Its geplakt, anderen waren uitvergroot tot een haast onbegrijpelijke definitie, alles om maar het kleinste beetje detail te kunnen zien. Bas veegde over zijn gezicht, zijn baard werd lang. Nog steeds, tien jaar later, was hij de enige die zich Ellie kon herinneren. Ondanks alle therapie waar zijn ouders hem naar toe sleepten, alle ruzies met zijn vriendin als hij weer eens te lang op zijn kamer zat, niets kon hem ervan weerhouden om naar Ellie te blijven zoeken.

Moe zakte hij in zijn stoel na een zoveelste rode streep door zijn aantekeningen te zetten toen de bel ging. Hij wreef de vermoeidheid uit zijn ogen en liep de trap af, naar de gang. Er lagen oude, ongelezen kranten op de deurmat. Zuchtend duwde hij ze met zijn voet opzij voordat hij de voordeur open deed. Op de stoep stond een vrouw, een meisje nog eigenlijk. Haar blonde haren, de zelfde kleur als zijn eigen haar, zo leek het, lagen in een vlecht op haar rug. Ze droeg een groot t-shirt een strakke spijkerbroek. Aan haar voeten droeg ze witte gympen.

Pas toen hij haar gezicht bekeek begon het te dagen. Diezelfde blauwe ogen die hem elke dag in zijn dromen aanstaarden, die halve glimlach om haar lippen…
‘El..Ellie?!’ Ze giechelde, het geluid dat hij tien jaar lang achterna had gejaagd.
‘Hoi Bas…’

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Esra schreef:

    Pareltje dit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s