Post Scriptum | Bestemming Bereikt

Het zonlicht geeft alles een extra dimensie. Schaduwen worden langer, de strepen op de weg lijken witter, de lucht lijkt blauwer en de bomen lijken groener. De weg is inmiddels bekend. Na drie keer een mobiliteitsafspraak om de reis te oefenen hoef ik me geen zorgen te maken dat ik verdwaal. Ik weet welke bussen er gaan, welke trein ik moet nemen en hoe lang ik er over doe.

Bron: Blind.nl

Dat was in het begin wel anders! De apps van 9292OV en de NS schotelden mij wereldreizen voor, ik zou uren onderweg zijn. Nog steeds duurt het wel een tijdje hoor. De bus, de trein en dan nog eens vijftien minuten lopen. Dankzij de mobiliteitstraining is de route gelukkig een stuk makkelijker; wat meer rechttoe – rechtaan. Ik hoef niet om te lopen, zoals de routeplanner voorstelde!

Mijn eerste keer mobiliteitstraining was jaren geleden. Ik had net een nieuwe fiets, een grote driewieler met een bakje, en daar moest ik even wegwijs in worden. Later kwamen daar nog stoklooplessen bij en routes naar verschillende HBO en Universiteitsgebouwen.

Dat hele stoklopen is trouwens een bijzonder iets! Mijn taststok is bijna een als een extra zintuig. Waar ik ook tegenaan of overheen rol, alles klinkt of trilt anders. Minuscule verschillen als een tegel die scheef ligt, een kuiltje in de weg of zelfs bladeren worden waargenomen en doorgegeven naar mijn arm; alles heeft zijn eigen klank. Daar moest ik in het begin wel erg aan wennen. Dan ben je één oog kwijt, maar je krijgt er een extra arm voor terug.

Ik loop de route nu al weken zonder aarzelen. Ik hoor het verschil in tegels, ik ken elke afslag inmiddels. De ene tegel klinkt anders dan de andere. Losse tegels klinken holler, tegels met een barst klinken op de één of andere manier scheller, terwijl asfalt juist altijd dof klinkt.

Ondertussen klinkt er een zacht gegons. Het geluid komt van een gevangenis waar ik elke keer weer langs kom. Wat de oorzaak van het geluid is weet ik niet. Een generator, of zo. De weg, een smal en kronkelend pad, loopt door langs een ROC, dat op elk moment van de dag mensen in- en uitademt. Fietsen en brommertjes komen en gaan, mensen roepen naar elkaar. Een groepje jonge vrouwen staat, met fiets en telefoon in de hand, samengedromd. Er klinkt gegiechel.

Ik loop door. Dit laatste stuk is rommeliger. Veel tegels liggen scheef zijn bezaaid met bladeren en takken. De weg buigt, de groene omgeving maakt langzaam plaats voor bedrijven en auto’s die voorbij zoeven. Het einde is in zicht. Nog één recht stukje. Ik loop de parkeerplaats op en een klein paadje in. Mijn einddoel wordt al aangekondigd door een bordje in het bekende blauw-geel-wit. Voor me glijdt de schuifdeur open.

Bestemming bereikt.

 

 

 

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jgb schreef:

    Weer mooi geschreven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s