Fictie | Misschien Dit Keer

De regen kwam met bakken uit de lucht, vocht zich een weg door zijn kleren tot hij op het bot verkleumd was. Toch deed hij zijn best zich zo min mogelijk te bewegen. Hij had één kans. Hij sloot zijn ogen voor een seconde, opende ze -en zag dat de regen midden in de lucht stil hing. Sterker nog, het water viel plots de andere kant op. De geur van Petrichor vulde zijn neus. Plotseling voelde het alsof hij een harde klap kreeg en werd het zwart…

Bron: Pixabay.com

Toen hij zijn ogen opende floten de vogels rondom hem en was het warm. Het enige dat als bewijs van de regen overbleef waren zijn kleren, die aan zijn lichaam plakten en de druppels op zijn bril en in zijn haar. Voor hem lag een drukke weg, achter hem een smal, doodlopend steegje dat eruit zag alsof er een bom in was ontploft. De stenen onder zijn schoenen waren gebarsten. Hij stapte naar voren, de zon in.

Alles zag eruit zoals in zijn herinneringen. De straten, de statige huizen, de gracht vol bootjes. Hij liep een vertrouwde route. in de verte hoorde hij de Domkklokken beieren. Hij wist dat het nu of nooit was. De zon begon te dalen, uit de vele tentjes kwamen stemmen en muziek. Hij rende de brug over, ontweek een fietser en kwam uiteindelijk op het Janskerkhof terecht. Hier zou het gebeuren. Hier moest alles veranderen.

Hij keek op zijn horloge, een titanium-stalen exemplaar, met gouden wijzers, maar ook een display-functie. Een mooi apparaatje -dat nu volledig stil stond. Zou het de sprong zijn geweest? Hij tikte op het glas, maar het horloge gaf geen sjoege. Het maakte hem nerveus. Dit, in zijn tijd vrijwel onverwoestbare stukje techniek zou het toch niet opgeven net nu het zo belangrijk werd dat hij op de seconde wist hoe laat het was?

Eindelijk, na wat aanvoelde als een eeuwigheid, kwam het horloge tot leven. De secondewijzer begon weer te lopen, in een klein vakje draaiden woorden en cijfers als een gek rond. Dat maakte niet uit. Hij wist zonder te kijken ook wel welke datum het was. Verscholen achter het standbeeld van St. Willibrordus bekeek hij de straat. Hij had deze herinnering zo vaak bekeken dat zijn lichaam eerder in beweging kwam dan zijn brein. Met een snelheid die hij zichzelf nooit gegeven zou hebben schoot hij de straat op. Zijn armen vonden een lichaam, twee schouders die hij met kracht uit de weg en van zich af duwde. Een gil, getoeter, gillende remmen. Een klap en toen de harde grond.

Hij voelde een stekende in zijn hoofd, proefde bloed. Hij probeerde zijn hoofd op te tillen en keek in twee blauwe ogen achter een bril die hem verbijsterd aanstaarden. Hij keek op zijn onverwoestbare horloge. Er zat een grote barst in het scherm en de wijzers draaiden pijlsnel rond. Hij liet zijn hoofd weer op het harde asfalt zakken. Een glimlach verstilde op zijn gezicht.

3 reacties Voeg uw reactie toe

    1. Daan Kusen schreef:

      Nee! Maar is wel een geweldige film!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s