Window To The Past

We leefden alsof we on top of the world waren, zoals dat heet. Late avonden in de kroeg op de hoek, filmavonden, voetbal kijken en pokeravondjes. Tot laat zwierven we door de stad. Zeker op zomeravonden wanneer er kermis was en de hele kade vol stond met attracties. En tussendoor hadden we nog college.

Bron: Photo by Richard Brunsveld on Unsplash

En opeens is alles weg. Als een soort droom van lang geleden klinkt het geluid van gezang tijdens de afwas nog door, als een echo. Herinneringen kunnen verraderlijk zijn. Ze kunnen in elkaar overlopen, ze kunnen zo scherp zijn alsof het gisteren was, of verdwijnen alsof ze nooit bestaan hebben, wat verontrustend kan zijn; zeker wanneer anderen zich dingen herinneren waar jij bij zou zijn.

Ik weet nog precies hoe we, toen ik in Nijmegen woonde, wel eens naar Humphrey’s aan de Waalkade gingen. Met het menu waarbij je uit drie gangen kon kiezen voor een bepaald bedrag. Prima voor studenten. Of de weg naar Gator, een winkel voor film en game merchandise waar ik altijd wel gave dingen kon vinden. Iets simpels als een route ken ik nog, maar alles waar ik als kind bij was is vaag of zelfs compleet vergeten.

Toch zijn herinneringen nooit helemaal weg. Een geur of een bepaald geluid kan op sommige momenten herinneringen weer terughalen, terwijl het bekijken van fotos vaak voelt alsof ik naar het leven van iemand anders kijk, alsof ik indringer in mijn eigen leven ben. Dat gevoel heb ik vaak bij foto’s. Ik ben er wel bij, want ik sta er op, maar toch ook weer niet. Misschien dat ik daarom ook een beetje gefixeerd ben op foto’s van vroeger. Alsof ik door het bekijken van jeugdfoto’s iets kan terug krijgen dat ik kwijt geraakt ben. Alsof ze een raam naar het verleden zijn.

Ik weet niet waarom ik zo veel jeugdherinneringen kwijt ben. En waarom andere juist gebleven zijn. Zo kan ik nog goed herinneren hoe op het plein voor de plaatselijke basisschool jaarlijks een vrijmarkt werd gehouden voor Koninginnedag. Maar tegelijkertijd ben ik hele vakanties kwijt.

Hoe komt het dan? Dat weet ik niet. Ik ben bang dat het komt door de vele keren dat ik onder narcose moest. Dat die keren mijn herinneringen hebben aangetast. Of misschien komt het doordat ik mijn gevoelens jarenlang heb opgesloten en daardoor ook de connectie met bepaalde herinneringen ben kwijtgeraakt. Een andere veel voorkomende theorie is trauma. Maar de trauma van het verliezen van mijn oog en de talloze operaties hebben weinig met mijn jeugd te maken. Denk ik.

Daarom is de narcose theorie momenteel mijn favoriet. Zeker gecombineerd met mijn autisme is het voor mij een logische conclusie. Wat weet ik er nou van? Misschien is mijn obsessie met mijn eigen herinneringen ook onderdeel van mijn liefde voor geschiedenis en het verlangen naar controle zowel over het verleden als het heden.

Gek genoeg gaat het vergeten niet over parate kennis. Dingen die ik geleerd heb, gelezen heb en interessant vond heb ik op een of andere manier dan weer wél opgeslagen. Herinneringen zijn bizar in hun werking. En als ze beschikbaar zijn, is dat het belangrijkste dat een mens kan hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s