Fictie | Eenzame Stad

Het appartement was groot. Een smalle gang met een deur naar de badkamer links. Een woon/kook/eetgedeelte beneden en een trap naar een open slaapkamer. Of eigenlijk gewoon een tweede verdieping met een bed. Een groot raam keek uit op een druk kruispunt waar een slang van auto’s onophoudelijk voort kronkelde.

Bron: Foto door Olga Lioncat via Pexels

Started feelin’ like I’m livin’ in the upside down
I haven’t seen you in forever and I don’t know how
And I’ve been smokin’ and stayin’ out too late
But you know I’ve got good intentions, babe

Ik zou maar een paar dagen blijven. Een lang weekend, hooguit. Ik wilde weg. Weg van wat ooit was, weg van wat kon zijn. Dus ik vluchtte het land uit. Schrijven kon ik toch overal. Ik huurde een veel te duur appartement in een flat in Londen. Ik had alle intentie om te gaan werken, om me te verliezen in de stad, in de mensen.

Any minute now I swear I’m gonna lose my mind
So many people, it’s so easy to get lost sometimes
And this winter is going on too long
Though it don’t snow here, it stays pretty cold and I miss your warmth

Ik vond een pub in de buurt van het appartement. Zo’n oude, met hout bekleedde bruine, Londense kroeg waar er fish & chips geserveerd werd. Met grote glazen bier. Ik vond het prima. Ik had de moed niet om verder de stad in te gaan waar alles me aan jou zou doen herinneren. De wandelingen die we maakten langs de Thames, gekke bekken naast de Queen’s Guard. Gekke tentjes vinden om ’s avonds te eindigen…

So will you stay?
‘Cause I’m oh-so sick of this place
Feelin’ way too big
And nothing can hold me, can hold me like you do
London is lonely without you

Ik werd een deel van de nachtbrakers. Niet dat ik veel dronk of zo, maar ik bleef vaak zitten tot aan sluitingstijd. Mijn laptop voor me, oortjes in, muziek aan. En een glas whisky of twee. In de vroege morgen vond ik dan mijn weg terug naar het appartement. Met mijn capuchon diep over mijn hoofd getrokken en de handen in de zakken zag ik een andere kant van de stad. Een kant die ik langzamerhand eigen maakte. Totaal anders dan het Londen dat wij met zijn tweeën ooit ontdekten.

En als ik dan in de vroege ochtend mijn appartement binnen kwam, kroop het eerste daglicht de kamer binnen. Ik zette mijn rugzak met mijn laptop dan in een hoek en liet me op de bank vallen. Op tafel lag mijn iPhone. Zoals vaker verloor ik de strijd met mezelf om je niet te bellen. Om even je stem op de voice-mail te horen.

And it’s so good when we dance all night
And I swear that I’d be alright
But it’s gettin’ harder and harder to reach you
And London is lonely without you

De zon brak langzaam door de flinterdunne gordijnstof toen ik mijn kleren uit trok, onder de douche stapte en me even verloor in de harde stralen op mijn lichaam. In een t-shirt en een boxer klom ik de trap op en liet me in het grote tweepersoonsbed vallen. Terwijl de wereld ontwaakte, sliep ik mijn onrustige slaap.

So will you stay?
‘Cause I’m oh-so sick of this place
Feelin’ way too big
And nothing can hold me can hold me like you do
London is lonely, so lonely without you…

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s