Dit Komt Nooit Meer Goed

Deze blog verscheen eerder (13-10-2021) op Joy2Work.com

Soms heb je van die momenten in je leven dat je er even helemaal doorheen zit. Momenten waarvan je zeker bent dat je nu je absolute dieptepunt hebt bereikt. Dat je de dingen niet meer kunt overzien en alleen maar kunt denken: dit komt nooit meer goed.

Bron: Unsplash.com

Het idee van ‘dit komt nooit meer goed’ is bij iedereen wel bekend. Iedereen heeft wel eens een situatie meegemaakt waarin deze gedachte onherroepelijk naar boven is gekomen. Hoe herkenbaar deze momenten zijn blijkt wel uit de Dit Komt Nooit Meer Goed podcast, gemaakt door Malou Holshuijsen en Roos Schlikker.

Het format is eenvoudig: elke week is er een gast die zijn of haar ervaring met de gedachte ‘dit komt nooit meer goed’ deelt. Soms pijnlijk, soms emotioneel en soms hilarisch – maar bijna altijd extreem herkenbaar. Gasten als Diggy Dex, Toine van Peperstraten, Martine Sandifort en Catherine Keyl kijken terug op hun meest wanhopige moment. Vaak toch nog wel met humor want, zoals de Engelsen zeggen, “hindsight is 20/20”.

Nu ben ik geen Bekende Nederlander (gelukkig, lijkt me niks, al die mensen die wat van je willen en je de hele tijd op de vingers kijken), maar het lijkt me toch wel interessant om eens te kijken wat voor mij het moment was waarvan ik dacht dat het echt nooit meer goed zou komen.

Dat moment… is er helaas vaker geweest dan ik had gewild. Toen ik moest stoppen met een studie en geen flauw idee had wat ik nu nog zou moeten doen. Of toen ik het moeilijke besluit moest nemen om mijn linkeroog operatief te laten verwijderen. Maar het meest heftige gevoel van ‘dit komt nooit meer goed’ was misschien nog wel in het najaar van 2017.

Ik woonde op mezelf, in een appartementje in Utrecht. Ik houd van Utrecht, een geweldige stad. Alleen het wonen was niet zo’n succes. Ik had achteraf misschien wat meer begeleiding nodig dan ik toen had willen toegeven. Ik had mijn specialisatie Romans en Korte Verhalen afgerond en had verder weinig om handen. En toen gebeurde het: ik kreeg een alvleesklierontsteking. Dat was overigens niet de eerste keer, maar wel de meest heftige: ik had hoge koorts en veel pijn.

Ik weet niet precies meer welke dag het was, maar buiten was het bewolkt, met af en toe een waterig zonnetje. Mijn broer, die met een goede vriend vanuit Rotterdam was gekomen, reed me naar het ziekenhuis. Achteraf had ik in veel meer pijn moeten zijn, maar mijn pijngrens ligt erg hoog. Of ik heb moeite met het herkennen van pijn. Dat kan ook, dat weet ik nog steeds niet echt. Pijnbeleving is voor mensen met autisme vaak anders.

In het ziekenhuis ging alles langzaam, zoals dat heel vaak het geval is geweest. Wachten op de polikliniek, wachten op testen, infuus, een bed dat gereed gemaakt moet worden op zaal… Een bezoek aan een ziekenhuis bestaat grotendeels uit wachten.

Uiteindelijk lag ik daar dan. Aan de zoutoplossing en pijnstillers. Uiteindelijk had ik 41 graden koorts en kreeg ik te horen dat ik bijna dood geweest had kunnen zijn. Ik moest ook enorm veel water drinken. Bijna twee weken heb ik daar gelegen voordat de koorts en de pijn weer minder werd. Maar het moment dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen kwam, ondanks de bijna-dood-ervaring, later pas.

Dat moment kwam toen ik, met enorm veel tegenzin, instemde om weer tijdelijk bij mijn ouders in te trekken. Het voelde alsof ik gefaald had. Alsof het nooit meer goed zou komen. Die deur van mijn enorm fijne appartementje in Utrecht achter me dicht trekken was enorm moeilijk.

Uiteindelijk zijn we weer enkele jaren verder en is er enorm veel veranderd. En dat zelfstandig wonen? Dat komt ook nog wel een keer.

Die podcast is overigens wel een enorme aanrader! Te beluisteren via internet of jouw favoriete podcast app!

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. JGB schreef:

    Hi Daan, wat een mooi geschreven eerlijke inkijk geef je in je eigen ervaring hiermee, zonder drama , nuchter en precies jouw stijl.
    Ben het eens met dat BN’r schap,lijktme 100% no go.
    Als schrijver zou ik zelf kiezen voor een mooi waterdicht pseudoniem.
    Groet JGB

    1. Dankjewel! Ja, BN’er zijn lijkt me ook echt eerder een last dan een zegen!

  2. lauradenkt schreef:

    Mooie en eerlijke blog, Daan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s