Recensie | CODA (2021)

Ruby Rossi groeit op als enige horende in een familie waar iedereen doof is. Dat is prima, ze interpreteert en helpt haar familie tijdens het werk in de visserij – en ze kan goed zingen. Als haar passie en haar verantwoordelijkheidsgevoel naar haar familie tegenover elkaar komen te staan moet Ruby een keuze maken.

Bron: IMDB.com

Soms kom je een film tegen die alles gewoon mee heeft. Een sympathieke cast, een interessant script en een leuke, al dan niet iets te vaak gebruikte, soundtrack. CODA is zo’n film. Regisseur Sam Heder (bekend van TALLULAH (2015), met Elliott Page en Allison Janney) weet een film neer te zetten die bijna helemaal goed is.

Maar laten we eerst kijken naar de cast. Emilia Jones, bekend van de Netflix-serie Locke & Key, (maar ook als Merry Gejelh in de Doctor Who-aflevering The Rings of Akhaten), speelt hoofdpersoon Ruby. Een buitenbeentje op school, vanwege een reeds afgeleerd spraakgebrek, maar ook vanwege haar dove familie. Als ze zich aanmeldt voor Koor als extra vak ontfermt de docent, Bernarrrrdo Villalobos (leuk gespeeld door Eugenio Derbez) zich over haar.

CODA is het verhaal van een jonge vrouw die zichzelf vindt in de muziek, maar daardoor moet kiezen voor haar familie -of haar passie. Haar familie wordt overigens gespeeld door Troy Kotsur als vader Frank, Daniel Durant als broer Leo en Marlee Matlin als moeder Jackie. Alle drie deze acteurs zijn doof, wat betekent dat in ongeveer 40% van de film ASL (American Sign Language) wordt gecommuniceerd. Heder heeft voor het schrijven van het script ook gebarentaal geleerd. Ook Emilia Jones leerde ASL als voorbereiding voor de film.

CODA is regelmatig, door alle gebarentaal, een hele stille film. Toch heeft de film een volle soundtrack. Naast muziek van Etta James, Joni Mitchell en The Clash zorgt componist Marius de Vries (géén Nederlander) voor de score. Die valt echter een beetje weg naast alle grote namen, en het gezang van o.a. Jones.

En dan kom ik toch nog op wat minpuntjes in de film: het ging nergens écht de diepte in. Het conflict tussen Ruby en haar familie over vissen vs. zingen was wat mij betreft iets te makkelijk opgelost, zodat de spanningsboog nergens heel gespannen stond. Ook had ik graag meer interactie gezien met de familie. Scenes tussen Ruby, haar broer en ouders waren voor mij hoogtepunten in de film. Ook een scene waarin al het geluid wegvalt om te simuleren wat de familie Rossi hoort had wat bij betreft misschien één of twee keer vaker worden toegepast.

Al met al is CODA een mooie, grappige en vooral muzikale film die ook af en toe een traan of twee kan opwekken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s