Interview Met Mezelf

Deze blog verscheen eerder (16-10-2021) op Joy2Work.com

We komen binnen in een kleine zolderkamer. Het rode rolgordijn probeert er tevergeefs voor te zorgen dat de hitte buiten blijft. Hij zit aan zijn bureau, dat op het eerste oogpunt rommelig lijkt, maar waar alles een vaste plek heeft. Vanuit zijn laptop, die een centrale plaats in de georganiseerde chaos inneemt, klinkt muziek.

Bron: Unsplash.com

Goed, ten eerste – hoe gaat het met je? – Hij wrijft over zijn gezicht. Het is even stil.
‘Ik leef nog,’ het klinkt geoefend, een standaard antwoord. Want ja, iedereen leeft toch nog? Het is neutraal, en geeft nauwelijks iets weg. Dus vraag ik door.

Je bent net terug van je werk, hoe was het? – Zijn ogen lichten op. Eventjes. Een kleine glimlach. ‘Werk was mooi. Het is eigenlijk altijd mooi. De mensen, de energie die er hangt. Het zorgt ervoor dat je zelf ook energie krijgt.’ Hij haalt even diep adem. ‘Maar ‘s avonds ben ik nog wel vaak op. Te veel prikkels. Hoewel ik daar wel steeds ietsje beter tegen kan.’

Ik merk dat zijn handen altijd ergens mee bezig zijn. Is het niet met de zilveren One Ring die aan een ketting om zijn nek hangt, dan is het wel met andere dingen die op het bureau liggen. Een pen, bijvoorbeeld. Of een fidget toy. ‘Gekregen van mijn psycholoog. Stimmen helpt als ik overprikkeld ben, het leidt af.’

Het is stil in het grote huis. De enige geluiden komen van het open raam en de laptop. ‘Ik houd van de stilte. Ik vind het enorm leuk om met mijn collega’s te praten, te schaken, of iets te drinken, maar ik kom pas echt tot rust als ik even helemaal alleen ben.’ Maar je bent niet altijd alleen?

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik woon bij mijn ouders.’ Hij lijkt iets terug te kruipen in zichzelf. Hoe gaat dat?
‘Over het algemeen wel goed. Maar ik ben blij als ik even alleen ben. Het is ook niet makkelijk als je als 32-jarige nog bij je ouders woont. Ik heb niet altijd het idee dat ze de limieten begrijpen van autisme – of snappen wat overprikkeling inhoudt – wat het met je doet.’ En dat botst wel eens? ‘Dat kun je wel zeggen, ja.’

Ik denk dat wel meer mensen baat hebben bij educatie over autisme. ‘Mee eens, het is moeilijk om autisme te beschrijven voor mensen die daar niets van weten. Of die daar misschien nog nooit bij stil hebben gestaan. Er zijn zoveel (voor)oordelen. Mensen die denken dat autisme behandelbaar is, of zelfs te “genezen”.’ Je schrijft voor je werk nog wel eens over autisme? Wat is je doel daarmee? ‘Begrip kweken, laten zien dat autisme in allerlei vormen kan bestaan. Dat er verschillende aspecten zijn. Zoals overprikkeling, zoals fidget toys, maar ook over maskeren: je anders gedragen in een grote groep mensen om je autisme te verbergen.’

Ik merk dat je plezier hebt in je werk? Hij knikt. ‘Het is soms haast bizar te noemen hoe goed dit team met elkaar om kan gaan. Hoe er met vrijwel iedereen min of meer wel een klik is.’ En wat doe je naast je werk? ‘Ik lees veel,’ Hij staat op en laat me de enorme stapel boeken op zijn nachtkastje zien. ‘Het duurt alleen langer. Vroeger kon ik een boek in dagen uitlezen, nu doe ik er soms wel een maand of twee over.’ Hoe komt dat? Hij haalt zijn schouders op. ‘Afleiding, denk ik. Ik heb afgelopen weekend drie seizoenen van de serie Killing Eve gebingewatched.’ Je kijkt veel series? Hij knikt. Doe je daarnaast nog iets?

Hij gaat weer achter zijn computer zitten en opent een map. ‘Ik schrijf. Voor mijn werk, natuurlijk, maar ook -en misschien wel vooral- voor mezelf.’ Documenten komen in vogelvlucht voorbij. Verhalen, blogs, aantekeningen en ideeën. Wat brengt je ertoe om te schrijven? ‘Ik heb eigenlijk altijd geschreven, sinds ik leerde typen in groep vier of zo. Ja, wat brengt me ertoe? Geen idee, eigenlijk. Er zit iets in en dat moet eruit. Soms zitten er hele scènes of dialogen in mijn hoofd, die ik dan snel moet inspreken in mijn telefoon, of uittypen, als daar tijd voor is, want anders glipt het zo weer weg.’

Ondertussen let ik een beetje op de muziek. Er komt echt van alles voorbij, heb je een speciale smaak qua artiest of genre? Hij richt zich weer op het beeldscherm en haalt zijn muziekmap naar voren. Rijen vol met artiesten, genres en onderwerpen passeren de revue. ‘Ik heb niet echt een specifieke voorkeur. Ik houd enorm veel van een goede filmscore. Het liefst iets met groot orkest, zoals Howard Shore’s The Lord of the Rings. Maar ik luister echt van alles. Van filmmuziek tot hiphop, tot klassiek en jazz.’

‘Muziek is erg belangrijk voor me. Net als lezen, het is een manier om in een andere wereld te vallen. Of een andere tijd. Zolang er geen tijdmachines zijn zet ik wat Big Band muziek op –en dan ben ik zo in de jaren Vijftig.’

Ontsnappen is een groot thema, merk ik? Hij kijkt bedachtzaam. ‘In een wereld die steeds meer tegen mensen gericht is die extra hulp nodig hebben, of anderzijds niet goed meekomen in de maatschappij, is het goed dat er een mogelijkheid tot ontsnappen is. Of dat nou via gamen is, literatuur, film of muziek. Het komt allemaal op hetzelfde neer.’

En met die woorden is het tijd om te gaan. Ik neem afscheid, maar niet voor lang. We zijn immers dezelfde persoon. En dit gesprek speelt zich allemaal af in mijn hoofd als ik door het heerlijk stille huis dwaal, terwijl de schemering de gang oranje kleurt.

You can escape reality, but you can’t escape yourself.

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. JGB schreef:

    Mooi Daan , goede inkijk gegeven , bedankt

    1. Jij ook bedankt voor de reactie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s