Fictie | Date

De zon scheen laag tussen de huizen door terwijl ik mijn voordeur achter me dicht trok. Ik keek op mijn telefoon en zag dat ik nog twintig minuten had. Ik zette de muziek iets harder en begon te lopen. De avondzon tekende mijn schaduw groots af tegen de huizen waar ik langs liep, maar van binnen was ik een bonk zenuwen.

Bron: Unsplash.com

Ik liep de stad door, richting het Centraal Station. Het ging niet snel, mijn conditie was er niet beter op geworden. En mijn fiets was gejat, dus moest het maar zo. Het was toch niet ver. Hoe dichterbij ik kwam, hoe klammer mijn handen werden. Ik had dit al zo lang niet gedaan. En, met de wetenschap die ik had, was ik er ook niet geheel van overtuigd dat het wel eerlijk zou zijn.

Hoe zou ze reageren? Was het wel iets om op een eerste date te vertellen dat je dood gaat? Hadden we daar niet eerst over moeten praten? Met die gedachten in mijn hoofd liep ik door de stad. De rug van mijn hand jeukte; nog niet zo lang geleden zat daar een infuus. Door mijn oortjes klonk het Electric Light Orchestra. Pepijn had de date geregeld, daar was ‘ie goed in. Het meisje dat ik zou ontmoeten was iemand uit een of andere jaarclub of werkgroep, ik wist het niet meer. Ik wist wel dat ze op het Centraal op me zou wachten, bij de informatiedesk.

Het plein voor het station was druk. Mensen renden om hun trein of bus te halen. De zon tekende grote cirkels door het dak van het stationsplein. Onbewust versnelde ik mijn pas. Voor de toekijker zou ik op zijn gegaan in het gedruis van forenzen. Ik zweette toen ik de grote stationshal bereikte. Ik bleef even staan om op adem te komen. Ik was toch nog vroeg. Het was vijf voor acht. Ik kreeg een whatsapp berichtje binnen van Pepijn. “Succes!”

Ik nam een slok -inmiddels lauw geworden- water dat ik in mijn jaszak had zitten. Met dank aan de pijnstillers van vanmorgen was de pijn teruggedrongen tot een licht gebons op de achtergrond. Mensen kijken, het is bijna iets rustgevends, haast hypnotiserends. Mijn blik gleed over de massa en hield op bij de blauw-geel gekleurde informatiebalie. Was ze daar? Ik probeerde de Instagram foto die Pepijn me gisteren nog had laten zien voor de geest te halen.

Ondertussen begon ik te bewegen. Slalommend door de massa hield ik de balie in de gaten. Was ze het echt? Al lopend zette ik mijn iPod uit en ruimde mijn koptelefoon op. Enkele meters nog. Ik ontweek een rolkoffergezin. En toen stond ik achter haar. Ik tikte op haar schouder.
‘Elanor Roelants?’ Ze knikte. Ik stak mijn hand uit. ‘David Prins.’

Ze glimlachte en schudde mijn hand. ‘Zullen we dan maar?’
We liepen samen het station uit, de stad in. Het ging allemaal niet snel, en ik wist dat het opviel. We pakten op het Janskerkhof de bus, we praatten over vrienden, familie, woonsituatie, werk; dat soort dingen. De bus stopte en we moesten nog een stukje door het park. Ik had een kleine koelbox bij me met wat borrelhapjes en een fles rosé.

Toen we eenmaal zaten en de eerste echte stilte zich voordeed zag ik haar fronsen. Nu komt het. ‘Ik hoorde van Pepijn dat je ziek was?’ vroeg ze. Nu kwam was het afgelopen. Ik haalde diep adem.
‘Ik heb kanker. Al weer een hele tijd.’
Ze vroeg van alles. En ik vertelde. Het praatte makkelijker dan ik had verwacht.
‘Wat voor behandelingen krijg je dan?’ Het moment van de waarheid. Ik was immers uitbehandeld.
‘Geen meer.’ Langzaam zag ik haar ogen groter worden. Haar mond vormde een stille “O”.

‘Dus… je gaat dood?’
Ja, ik ga dood. Ik wilde weg. Haar blik schreeuwde medelijden. ‘Ik begrijp het als dat je -eh- als dat niets voor je is,’ stamelde ik.
Het leek een eeuwigheid te duren.
‘We gaan allemaal dood,’ ze lachte schamper, ‘sommigen wat eerder dan anderen. Dat betekent niet dat je alleen hoeft te blijven!’
En ik keek in haar ogen, waar de ondergaande zon een vuur in had ontketend.
‘Je lijkt me aardig, laten we gewoon kijken waar dit heen gaat.’
En op dat moment leek de toekomst een klein beetje minder donker.

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jgb schreef:

    Weer goed Daan , hopelijk is de ziekte fictie, en de rest mag alles zijn.
    Bedankt weer !

  2. V.G. Sterk schreef:

    Mooi geschreven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s