Fictie | Troefkaart

Hoi! Je vraagt je vast af hoe ik hier terecht kom, op de rand van dit dak, uitkijkend over de stad. Best een gek verhaal! De meeste mensen zouden zeggen dat ik vervloekt ben. Maar wat mij betreft is wat ik doe juist een zegen. Ik moet er alleen heel erg mee oppassen!

Bron: WallHere.com

Het begon allemaal in mijn puberteit. Ik werd nogal eens kwaad, dramatisch en humeurig, en op één zo’n dag schreeuwde ik woedend naar mijn ouders dat ze dood konden vallen. En dat deden ze! Uiteraard was ik diep bedroefd, want ik was nog een kind en ze écht doodwensen was absoluut nooit mijn bedoeling! En woorden doden geen mensen… toch?
Nou… voor mij wel. Het gebeurt niet vaak, ik moet er in de juiste stemming voor zijn.

Emoties helpen vaak. Woede, angst, verdriet, maar ook vreugde, of liefde. Wanneer ik echt verbonden ben met mijn gevoelens kan ik mensen laten doen wat ik wil. Mijn woorden hebben kracht. Zelfs op schrift! Een letter naar een honden eigenaar werd hem fataal toen ik hem uit woede schreef dat hij maar moest stikken de stront van zijn beest, nadat ik er, voor mijn gevoel, voor de honderdste keer in was gaan staan. Jaren gingen voorbij en ik leefde voornamelijk alleen. Om anderen te beschermen.

Ik ben geen slecht persoon. Met de krachten die ik heb had ik een geweldige aartsvijand van een heldhaftig type kunnen zijn. Maar ik ging de andere kant op. Het begon onschuldig. Ik suggereerde een zakkenrollertje dat hij beter zijn eigen portemonnee kon stelen, en volgde hem een tijdje. Urenlang stopte hij zijn eigen portemonnee bij anderen in de zak, om hem daarna er weer uit te halen. Het was hilarisch!

Maar ik kwam ook de minder onschuldige kant van de misdaad tegen. Zo voorkwam ik ooit een verkrachting door tegen de belager te zeggen dat ‘ie zijn genitaliën beter in een stapel gloeiend hete kolen kon stoppen. Nou… ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen hoe dat is afgelopen!
Maar uiteindelijk heb ik mijn grootste vijand leren kennen. Nee, ik was het niet zelf. Dat zou een slecht cliché. Het is een meesterbrein… en hij is doof. Ik ben machteloos en sta op het punt om te verliezen.

Onder me hoor ik auto’s razen. Wind rukt aan onze kleren, een soundtrack zwelt dramatisch aan en ik heb nog één – laatste – troefkaart. Gelukkig heb ik ooit, in een vlaag van verveling, gebarentaal geleerd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s