Recensie | The Queen’s Gambit (2020)

Een weesmeisje leert schaken in de kelder van haar internaat en blijkt al snel een natuurtalent. Haar successen zijn groots en meeslepend, maar aan haar talent zit ook een duistere kant.

Bron: Soundvenue.com

Beth Harmon (Isla Johnson and later Anya Taylor-Joy) is acht jaar wanneer ze voor het eerst een schaakbord ziet, in de kelder van haar school. Dankzij de stugge conciërge, mr. Shaibel, (gespeeld door Bill Camp), neemt Beth de technieken razendsnel tot zich.  ’s Nachts in bed, onder de invloed van kalmeringsmiddelen die de school verstrekt, ziet ze alle zetten op het plafond afgebeeld. Terwijl Beth’s talent groeit, regionaal en later nationaal, wordt haar afhankelijkheid van die pillen, ook groter.

De titel The Queen’s Gambit verwijst naar een van de oudste spelopeningen in schaken. De twee zetten stammen al uit de 15e eeuw. Schaken staat dan ook, niet geheel verrassend, centraal. En onverwachts is dat ook waar de spanning ligt. Het camerawerk, dan weer een snelle edit, dan weer een langzame zoom, vat de energie goed samen zonder de personages uit het oog te verliezen. En hoewel er genoeg schaaktheorieën en zetten voorbij komen is het ook voor de leek een spannende serie.

Anya Taylor-Joy neemt je mee in de geest van Beth Harmon, in hoe ze langzaam een band met haar excentrieke adoptiemoeder Alma Wheatly, gespeeld door Marielle Heller, opbouwt. Hoe ze schaakt tegen haar tegenstanders, waarvan sommigen later dan weer vrienden worden. En hoe haar verleden, de dood van haar biologische moeder, als een rode draad door haar leven speelt, tot de laatste aflevering.

The Queen’s Gambit kent vele bijzondere personages, zoals schakers Harry Beltik (Harry Melling, bij iedereen beter bekend als Dudley Dursley in de HARRY POTTER films) en Benny Watts (Thomas Brodie-Sangster, NOWHERE BOY), waar Beth, ondanks dat ze beginnen als concurrenten, een hechte vriendschap mee sluit. Maar ook Jolene (Moses Ingram), een rebelse vriendin van het internaat, die met Beth mee gaat om het verleden af te sluiten.

Beth’s reis om vanuit Amerika in de jaren zeventig als vrouw tegen de schaakkampioen van Rusland te spelen is er een van vallen en opstaan, en zelfs voor niet-liefhebbers van het schaakspel zit er een spannend, psychologisch drama verstopt tussen alle zetten en strategieën. The Queen’s Gambit is oorspronkelijk een novelle uit 1983 (van Walter Tevis), en is al snel één van mijn favoriete limited series geworden. De gehele serie van zeven afleveringen, is namelijk een afgerond verhaal.

Wat me wel wat tegenviel is dat bijpersonages soms wat snel verschenen en weer verdwenen. Zo had ik best wel meer van Jolene willen weten. Ook had ik me wat meer voorgesteld van de uiteindelijke confrontatie met het verleden van Beth. Toch is The Queen’s Gambit een absolute aanrader. Het acteerwerk is geweldig, de sfeer van de VS (en Rusland) in de jaren zeventig is door regisseur Scott Frank erg goed in beeld gebracht. En de grens tussen schaken en verslaving wordt subliem weergegeven.

The Queen’s Gambit is in zijn geheel te bekijken op Netflix.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. lauradenkt schreef:

    Ik vond het zeker een vermakelijke serie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s