Fictie | De Onthulling

De wekker gaat. Zon schijnt door een kier van het gordijn. Beneden hoor ik het geluid van porselein en er klinkt muziek. Ik blijf nog even op mijn rug liggen, luisterend naar de geluiden om me heen totdat ik besef -vandaag ben ik zestien!

Bron: MarylandFaeryFestival.wordpress.com

Beneden zit mijn vader al aan het ontbijt. Zijn bovenlichaam verscholen achter de ochtendkrant, een bord met een half-opgegeven boterham ernaast. Zodra ik binnenstap laat hij de krant zakken. Met een brede glimlach vraagt hij of ik er klaar voor ben. Zenuwachtig pulk ik aan het verband dat sinds gisteravond om allebei mijn polsen zit. Vanmiddag wordt het eraf gehaald.

De ceremonie. Hoe vaak ik mijn vader er wel niet over heb horen vertellen! Hoe het hem en mijn moeder bij elkaar had gebracht. Hoe hij haar voor altijd bij zich draagt op de binnenkant van zijn linkerpols. Maar ook hoe, op zijn rechterpols, voor altijd de naam van zijn aartsvijand zal prijken. Vanaf het zestiende levensjaar staan er sinds mensenheugenis twee namen op elke pols. Voornaam, en één letter van de achternaam. Links is altijd je zielsverwant, rechts je aartsvijand. Zwijgend eet ik mijn boterham. Het verband jeukt en elke hap verdwijnt met meer tegenzin.

De rest van de dag gaat naar mijn gevoel veel te snel voorbij. Om me heen wordt enthousiast gepraat over de Onthulling van deze maand. Ik ben de laatste die zestien is geworden. De rest van de net-zestien groep loopt al dagen met de armen in het verband. Iedereen om me heen bespreekt opgewonden welke vriendjes of vriendinnetjes ze graag op hun polsen zouden zien. Ik voel me er buiten staan. Waarom ben ik niet nieuwsgierig? Ik weet al lang wie mijn ergste vijand was. En ook dat een zielsverwant weinig zin heeft.

Dan is het eindelijk tijd. We begeven ons naar het park. De geur van houtrook en geluid van stemmen komt ons tegemoet. Het is een heldere avond. Flarden van wolken spelen een spelletje met de sterren. De ceremoniemeester, een oude man met een lange, donkergrijze baard en borstelige wenkbrauwen vraagt om aandacht. Het moment voor de Onthulling is daar. Hij houdt een praatje en vraagt ons dan bij hem te komen. Voor elk van ons heeft hij een zege, terwijl hij ons op alfabet bij zich laat komen.

Dan ben ik na ongeveer drie kwartier, eindelijk aan de beurt. De ceremoniemeester glimlacht naar me op. Hij is minstens een kop kleiner dan dat ik ben. Plechtig, haast liefkozend begint hij het verband van mijn polsen los te maken. Eerst rechts. Ik kijk over de massa mensen heen als de man plotseling pijnlijk in mijn pols knijpt. Ik kijk naar beneden en… niets. Geen naam. Gewoon mijn pols, met het litteken van een val toen ik tien was. Wat haastiger wordt nu mijn linkerpols bevrijdt van de zwachtels. Ook leeg!

Voor het eerst voel ik me licht, ongebonden. Ik kan doen wat ik wil! De ceremoniemeester kijkt verbijsterd hoe mijn gezicht van verbazing omslaat in vreugde. Het is doodstil geworden. Het vuur knapt op de achtergrond.

Dit is vrijheid!

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. In één woord: prachtig Daan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s