Fictie | Tot Het Einde Van De Regel

Je pen glijdt in hoog tempo over het papier. De fijne punt vormt nette, cursieve woorden. Eén voor een worden ze werkelijkheid. Er is geen weg meer terug; de inkt droogt binnen een paar seconden. Buiten schijnt de zon rood, zo vroeg is het. Maar het kan je weinig schelen. Alleen je gedachten bestaan nog, en de pen als link naar het ongrijpbare.

Bron: TheDots.com

Het is stil, op het zachte gekras van je pen na. Talloze gedachtes, woorden, zinnen schieten door je hoofd, door je arm, je vingers en uiteindelijk je pen. Alinea na alinea schrijf je koortsachtig op. Alsof er nooit meer een ander moment zal zijn om deze woorden neer te pennen. Terwijl de zon verder opkruipt, je arm zwaar wordt en de wereld langzaam wakker wordt, sluipt langzaam maar zeker het einde dichterbij.

Op papier moet je keuzes maken. Je kunt niet snel even iets deleten dat niet klopt, niet lekker loopt, of waar fouten in zitten. Wat dat betreft zit er een zekere waarheid in inkt. Je eerste gedachtes staan er, en die kunnen niet weg. Ja, je kunt er een propje van maken en ze in de prullenbak gooien, maar dat neemt niet weg dat je ze op papier hebt gezet. Via een toetsenbord onderhandel je extra tijd.

Maar ook die tijd loopt langzaam af. Enter. Nog eens enter. Nieuwe zin. Roekeloos schrijf je door. Door de pijn, de verkramping heen. Je probeert me af te schudden, neemt taalkundige sprongen. Je wringt jezelf in verhaaltechnisch onverstandige bochten om me maar kwijt te raken. Maar zo gemakkelijk kom je niet van me af. Heldhaftig ontwijk ik een contaminatie, behendig spring ik over een tautologie. Ik lach om een foute inversie, smaal om een ellips. Bijna weet je me te vangen in een tangconstructie.

Gierend van de pret ren ik voor je pen uit, benieuwd waar we nu weer belanden. Een klein, emotioneel en intiem tafereel? Of verre fantasiewerelden vol gevaar? Langs herbergen, kroegen en verschillende polen; Noord-, Zuid-, Voor-, en Tegen. Door diepe zeeën vol scheepswrakken, piraten en witte walvissen. Totdat je uiteindelijk je laatste punt zet. Mijn werk is gedaan. Ik spring op, maak een pirouette en eindig in een diepe buiging.

Geen dank, man.

I’m with you till the end of the line…

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. JGB schreef:

    Weer goed geschreven Daan, ik denk dat er wel meer mensen zitten te wachten op jouw penne vruchten !

  2. Mariette schreef:

    spannend verhaal! inspiratie of achtervolgingswaanzin? Medogenloos voortgedreven of een staat van extase?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s