Fictie | Deal

on

Mijn vingers glijden over het ivoor. Noot na noot vertaalt zich in een melodie, een gevoel. Om me heen worden de schaduwen langer. De zon verdwijnt langzaam achter de horizon. En ik speel door. De ene na de andere sonate ontsnapt aan de aangeslagen snaren. Ik ben alleen met de muziek.

Bron: Thomann.de

Wanneer ik de laatste noot gespeeld heb is het stil. Totdat ik achter me geklap hoor. Zacht, langzaam. Ik draai me langzaam om. Niets. Misschien heb ik het me wel verbeeld. Aarzelend leg ik mijn vingers weer op de toetsen en speel iets anders. Al snel vult een klein, melancholisch liedje de stille kamer. Als ik ben uitgespeeld is de zon weer gezakt en een rode gloed ligt op de kamer. Ik wacht.

Klap-klap-klap-klap. Ik draai me weer richting het geluid. Nu zie ik wel iets. In de schaduw zit iemand. Twee gele ogen kijken me aan vanuit het donker. Ik hallucineer. Misschien moet ik eens naar bed gaan. Ik knip een lampje aan. Het felle hallogeenlicht dringt de kruipende duisternis terug -maar niet genoeg. Nog steeds is er in de hoek van het geklap een schaduw, die lijkt te bewegen. Kolkend, altijd in beweging.

‘Prachtig,’ klinkt het zijdezacht. ‘Werkelijk briljant.’
‘Wie bent u?’ vraag ik. Dan beginnen de schaduwen gestalte aan te nemen. De gele ogen, haast katachtig, liggen in een bleek gezicht, dat omlijst wordt door zwart haar, dat uitloopt in een sik. Het wezen, want je kan hem nauwelijks een man noemen, glimlacht een rij scherpe witte tanden bloot.
‘Dat lijkt me duidelijk.’ antwoordt hij.

En diep van binnen weet ik het. ‘Wat wilt u?’
Een demonische lach volgt. ‘Ik wil zorgen dat je de grootste muzikant op aarde wordt. Volle zalen, bakken met geld zal je ten deel vallen!” Zijn ogen lijken te branden in hun kassen. Buiten is het inmiddels helemaal donker geworden en een volle maan schijnt naar binnen.
‘Gratis?’ vraag ik, sceptisch. Natuurlijk staat er iets tegenover. Ik heb zat verhalen gelezen waar dit soort deals altijd eindigen in het kwijtraken van de ziel.

Weer gelach, dit keer klinkt het hijgerig, als een roker. ‘Ik zie dat je op de hoogte bent van de regels. Helaas, aan jouw ziel heb ik weinig. Daar doen we al eeuwen niet meer aan! Waar ik op uit ben is een contract. Een ijzersterk contract. Niet te breken. Ik zal je groot maken op een voorwaarde: mijn dochter. Ze is niet geschikt voor het leven hier beneden. Ze is te lief, te… zwak om het hier vol te houden. Accepteer haar hand en de wereld ligt voor je open!’

Op mijn netvlies brandt plots het beeld van een jonge vrouw met vlammend rood haar, een bleek gezicht als haar vader en felle groene ogen. Het is stil. Wat moet ik doen? Deze kans laten lopen? Op de piano is een stuk perkament verschenen. Mijn handen trillen. Maar het beeld dat zich aan me opdringt van volle zalen, staande ovaties en bloemen, wordt steeds scherper. Met trillende handen pak ik een pen, zodra ik de punt op het vel zet voel ik pijn in mijn borst. Snel krabbel ik mijn handtekening. Rode inkt schittert in het licht van de lamp. Het wezen grist het vel uit mijn handen, lacht breed en is verdwenen.

Met een schok en badend in het zweet word ik wakker. Om op de klok te kijken draai ik me om en kijk recht in een twee groene ogen…

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. jan gerrit boer schreef:

    Sterk Daan !!

    Groet JGB

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s