Recensie | A Song Of Ice And Fire: Game of Thrones Seizoen 8

Tien jaar en acht seizoenen geleden maakten we voor het eerst kennis met de Starks, de Lannisters, de Targaryens en talloze andere families en personages. Zondagnacht kwam er een eind aan het Lied van IJs en Vuur. Het einde van een serie die tegen alle verwachtingen in ging, waarin niemand veilig was en die de wereld in no-time veroverde. We kijken naar de hoogtepunten, maar zeker ook naar de dieptepunten van het achtste en laatste seizoen van HBO’s GAME OF THRONES.

The world is dark and full of SPOILERS!

Bron: Webcafe.com

We eindigden het vorige en beginnen het laatste en achtste seizoen in Winterfell. Hier lijkt alles te gaan gebeuren. In de volgende twee afleveringen is het voornamelijk opbouw. De Night King komt eraan. We zien hoe Bran en Jaime Lannister elkaar weer zien sinds dat de laatste Bran als kind uit een raam duwde, we zien de langverwachte reünie van Jon en Arya en we zien Jon en Daenerys samen op de twee overgebleven draken vliegen. Ook komt Jon erachter dat hij eigenlijk Aegon Targaryen is, de rechtmatige heerser van Westeros. De eerste twee afleveringen zijn leuk. De ontmoeting tussen Bran, die helemaal opgaat in zijn rol als Three-Eyed-Raven en Jaime, en het gesprek dat daar in de volgende aflevering op volgt, is hilarisch. Ook het tot ridder maken van (nu Ser) Brienne of Tarth en het bier drinken rond het vuur zijn fantastische scènes. Het gevoel van spanning dat de eerste twee afleveringen weet op te voelen lijkt trouwens erg veel op de aanloop naar de Battle for Helm’s Deep in THE TWO TOWERS. Sowieso zit heel Game of Thrones vol knikjes naar de Lord of the Rings films. Let maar eens op het verschijnen van de Vale-ridders tijdens de Battle of the Bastards in seizoen zeven.

The Long-ish Night
En dan komt De Lange Nacht. De Night King staat voor de deur van Winterfell. Althans, dat is het vermoeden, want er is geen zak te zien. De aflevering is zo donker dat je hem eigenlijk nog het beste kunt bekijken in een totaal verduisterde kamer. Wat er dan volgt is een onduidelijke, rommelige, onlogische en op momenten onbedoeld hilarische aflevering. Maar eerst het goede, want dat zat er zeker ook in! Theon Greyjoy was ooit als een broer voor de Stark-kinderen tot hij ze verraadde in seizoen twee. Nu, zes seizoenen later, heeft hij zijn schuld eindelijk afgelost. Een ander hoogtepunt vond ik het einde van Lyanna Mormont. De jonge strijdster van Bear Island ging neer, maar doodde wel in haar eentje een wight giant. Tot deze aflevering was Lyanna ook mijn favoriet voor de Iron Throne. Maar ja. House Mormont heeft het deze strijd sowieso aardig te verduren. Ook Jorah Mormont, de vertrouweling van Daenerys, sterft. Wel heldhaftig, terwijl hij zijn koningin verdedigt.

Toch is het percentage dode hoofdpersonages te verwaarlozen. Melissandre sterft. Theon. En Beric Dondarrion, en talloze naamloze Dothraki-strijders en Noordelijke soldaten. Maar verder blijven de belangrijkste personages vrijwel ongedeerd. Zelfs Jon, die met zijn stomme hoofd tegen Vrieserion staat te schreeuwen, komt er zonder (veel) kleerscheuren van af. Domme beslissingen zijn in deze aflevering sowieso nooit heel ver weg. In de vorige afleveringen werd al meerdere keren uitgesproken dat de cryptes de veiligste plek voor de vrouwen en kinderen zouden zijn. Maar raad eens wat er in cryptes zit? Juist. En wie kan er uitgerekend de doden tot leven wekken? Dat dus. Maar uiteindelijk wordt de Night King toch verslagen. En dat is te danken aan Arya, die de Night King doodt. Haar training bij de Faceless Men werpt zijn vruchten af en een mooie wisseltruc maakt een eind aan de vorst (haha) en zijn leger.

Dit grote gevaar, dat seizoenen lang is geteased, wordt uiteindelijk in één aflevering overwonnen. Want de echte vijand? Dat is Cersei Lannister, zo blijkt al snel. Met behulp van de plaatselijke engerd Euron Greyjoy. Maar voordat het zover is, laten we even wat dieper op de afleveringen tot nu toe ingaan.
Want er is nog van alles te bespreken. Bijvoorbeeld Sansa. Die heeft zich ontpopt tot een ware Lady of Winterfell, met trekjes van allerlei invloedrijke vrouwen uit haar leven, zoals Olenna Tyrell, Cersei en haar moeder Catelyn. En ze is fel tegen de komst van Daenerys, die een onafhankelijk Noorden niet ziet zitten.

Tyrion en Varys zijn ondertussen aan het konkelen. Nu ze ook op de hoogte zijn van Jon’s afkomst vinden ze dat niet Daenerys maar Jon op de troon moet komen. Daenerys ziet zichzelf ondertussen steeds meer alleen komen te staan, na de dood van Jorah en de wetenschap dat Jon een sterkere claim heeft op de Iron Throne.

It Comes Crashing Down

Bron: Wiki24

De laatste drie afleveringen staan in het teken van het gevecht tegen Cersei, die al vroeg in aflevering vier op voorsprong komt als Euron’s vloot Daenerys’ draak Rhaegal doodt. Wanneer Cersei dan ook nog eens een gevangen genomen Missandei laat doden door de Mountain is voor Daenerys de maat vol. Haar raadgevers verraden haar (vaarwel Varys), Jon’s liefde lijkt bekoeld nu ze familie zijn. En ze is twee van haar drakenkinderen kwijt -en twee van haar oudste vrienden.

De één na laatste aflevering staat dan ook in het teken van de belegering van King’s Landing. In het kort overrompelt Daenerys met Drogon de vloot van Euron, lopen haar Unsullied en Dothraki krijgers het Lannister leger en de Golden Company onder de voet. De bellen klinken. Overwinning. Maar niet voor Daenerys. Die heeft te veel verliezen geleden de afgelopen afleveringen en laat zich meeslepen in haar woede door heel effectief heel King’s Landing in de fik te zetten. Mannen, vrouwen en kinderen. Ondertussen sterft Cersei in haar broer en geliefde Jaime’s armen, bedolven onder puin.

Voor dat de aflevering is afgelopen moet echter ook Cleganebowl nog even worden afgehandeld. Een veelgehyped gevecht tussen Sandor “The Hound” Clegane en zijn (ondode) broer Gregor “The Mountain” Clegane, die elkaar al jarenlang haten. Een bruut gevecht dat uiteindelijk hopeloos is, want Sandor vecht tegen iets dat niet op de gewone manier te doden is. Uiteindelijk werpt hij zichzelf en zijn broer in de vlammenzee. Een gevecht dat uiteindelijk de emotionele waarde mist van (bijvoorbeeld) het gevecht tussen de Mountain en Oberyn Martell. Gewoon omdat er te weinig tijd aan was besteed.

In de laatste aflevering dealen we met de nasleep van Daenerys’ aanval. Tyrion wordt gevangen gezet omdat hij Jaime hielp ontsnappen zodat die naar Cersei kon en Daenerys houdt een vlammende speech voor haar Unsullied en Dothraki om de rest van Westeros de knie te laten buigen “with fire and blood”. In zijn cel probeert Tyrion Jon Snow er van te overtuigen om Daenerys te doden voordat er nog meer onschuldige levens verloren gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Daenerys sterft door een dolk in haar hart, Drogon smelt de Iron Throne en gaat er met haar lichaam vandoor. Voor haar dood wordt Jon verbannen naar de Muur, en wordt Bran (die het hele seizoen niet zoveel heeft zitten doen) wordt in een raad van alle Lords en Ladies vna Winterfel tot Koning gekroond. Arya heeft er de balen tabak van en gaat kijken wat er “west of Westeros” is.

De Moord Op Tyrion Lannister

“The dwarf lives until we find a cock merchant!”


Peter Dinklage speelde Tyrion acht seizoenen fenomenaal. Zijn scherpe geest en gevatte opmerkingen zorgden voor de beste citaten. Helaas moest hij het ontgelden door in de laatste twee seizoenen alleen maar beslissingen te nemen die onkarakteristiek en onlogisch waren. De slimme dwerg werd een toeschouwer, een commentator zonder enige impact. En dat doet pijn, want Tyrion was één van mijn favoriete personages.

De Moord Op Daenerys Targaryen

“I will break the wheel.”


Daenerys is dus uiteindelijk niet veel beter dan haar vader, de Mad King. En het had best geloofwaardig kunnen zijn als de showrunners er meer tijd in hadden gestoken, maar nu is Daenerys in één kort seizoen van bevrijder tot tiran gemaakt. Natuurlijk is Dany nooit onschuldig geweest. Ze heeft de slavenmeesters laten doden, afgerekend met de Sons of the Harpy, maar ze heeft nooit onschuldigen gedood. En dat is allemaal teniet gedaan in een vuurzee die geïnspireerd is door Pompeï en de bombardementen op Dresden.

De Moord Op Jaime Lannister

“The things I do for love.”


Jaime had zo’n mooie plotlijn. Van arrogante, roekeloze en knappe Lannister-zoon naar zijn dieptepunt en het verlies van zijn zwaardhand tot zijn herrijzenis als dappere, rechtvaardige en heldhaftige vechter. Dat alles werd teniet gedaan in deze laatste afleveringen toen hij jarenlang aan karakteropbouw teniet deed door alsnog voor zijn zus Cersei te kiezen en samen te sterven. En als laatste zijn relatie met Brienne of Tarth die seizoenenlang werd opgebouwd, maar uiteindelijk zonder pardon aan de kant werd geschoven.

De Positieve Punten!
Ondanks het bijzonder slechte schrijfwerk dit seizoen is de cinematografie echt meesterlijk. Van het doven van de Arakh’s in het duister tijdens het gevecht tegen de Night King en zijn leger tot het shot van Daenerys in de vernielde Red Keep met Drogon zich op de achtergrond als het ware ontvouwt. Meer geniale shots uit die episode zijn de strijd in de wolken tussen Jon / Rhaegal, Daenerys / Drogon en Vrieserion. Sowieso is er in de eerste aflevering een mooie sequentie te zien waarin Jon voor het eerst op een draak rijdt.

Ook het slaan van Brienne of Tarth tot ridder door Jaime is geweldig. En het lied van Podrick, dat zo deed denken aan Pippin’s lied in THE RETURN OF THE KING. De scène waarin Bran op Jaime wacht is ook geniaal. En wanneer Samwell Tarly te horen krijgt dat Daenerys zijn broer en vader heeft gedood (in seizoen zeven, aflevering ‘Spoils of War’). Of wanneer Sam eindelijk Jon op de hoogte brengt van zijn afkomst. Die scene in de crypts is zo geweldig goed gespeeld door zowel Kit Harington als Jon Bradley-West!

Ook de relatie tussen Arya en the Hound is geweldig. Hoe Sandor zijn angst voor vuur opzij zet in ‘The Longest Night’ om Arya te hulp te schieten. Of hoe ze afscheid nemen in ‘The Bells’ laat zien dat die twee samen geweldig zijn. We hebben seizoenen lang gekeken naar een (jongere) Arya en Sandor, om ze te zien als gelijken was geniaal. Geweldig acteerwerk ook van Maisie Williams en eindbaas Rory McCann.
Ondanks zijn dood was het trouwens ook gaaf om Varys toch nog eventjes weer aan het konkelen te zien met zijn ‘little birds’. Dat hadden we wel gemist! En Conleth Hill is een geniale acteur.

En tot slot: de muziek. Al vanaf het eerste seizoen verzorgt Ramin Djawadi de score voor Game of Thrones en heeft zo veel verschillende en herkenbare thema’s gecreëerd. Zijn muziek is ook een van de weinige dingen die seizoenenlang constant is gebleven en kan met recht niet onbesproken blijven!

Conclusie
Seizoen acht was een teleurstellend slot van wat ooit een geweldige serie was. En dat ligt aan een paar dingen.

01 ) Ten eerste: D.B. Weiss en David Benioff die al sinds seizoen vijf zonder bronmateriaal werken en langzaam maar zeker alles wat de serie geniaal maakte veranderden in een reeks “shock momenten” en “subverted expectations”. Personages die niet meer leken op zichzelf en acties die totaal uit het niets kwamen.

02 ) Ten tweede: de tijd. Weiss en Benioff wilden de laatste twee seizoenen per sé in acht en zes afleveringen afsluiten, terwijl HBO ze veel meer seizoenen en afleveringen wilde geven. Ze raffelden alles veel te snel af. Daenerys’ transformatie naar ‘Mad Queen’ had veel interessanter kunnen zijn als ze een graduele aftakeling hadden kunnen laten zien. Jaime’s karakteropbouw werd sneller dan Bran uit het raam gegooid om toch maar met Cersei te sterven. Jon Snow leek dit seizoen maar één zin te kunnen zeggen, en herhaalde die tot vervelens toe.
En Bran, die als de Three Eyed Raven toch wat zou moeten kunnen bijdragen zat alleen maar stoïcijns in zijn rolstoel te Netflixen of zo.

03 ) Slordigheid. Van een Starbucks beker tot flesjes water in beeld, deze productie was een van de slordigste tot nu toe. Nu kan zoiets gebeuren, in THE FELLOWSHIP OF THE RING eet één van de Hobbits een net geplukte appel met een sticker erop, maar dat dit tot twee keer toe kan gebeuren duidt er wel op dat iemand gewoon niet heeft zitten opletten.

Game of Thrones seizoen acht eindigde niet op een hoogtepunt, maar zat wel vol met waanzinnige cinematografische hoogstandjes, geniale muziek en acteurs die hun uiterste best deden met wat ze kregen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s