Fictie | De Poort

on

Het gezoem was oorverdovend. De lucht trilde zichtbaar. Water golfde en klotste tegen het platform.Een wind stak op, krachtig en onbeheerst. Een man in een witte jas rommelde aan knoppen en schuiven en mompelde in zichzelf. Zijn gezicht was gegroefd en zijn grijze haar zat warrig.

Bron: PsychologyToday.com

‘We zijn er bijna,’ hij draaide een bout aan. Op zijn hoofd had hij felrode oorbeschermers. ‘Dit is waanzin,’ naast hem dook een tweede man op, ‘Waanzin! Je brengt alles in gevaar, Walter!’ De eerste man, Walter, schudde zijn hoofd, terwijl hij door ging met klussen aan de machine. De tweede man griste een stapel papier van een houten kist en bladerde er door. ‘Mijn god… De berekeningen?’ Walter knikte kort.

‘Ik wist dat ik iets miste. Het was al die tijd recht onder mijn neus. Het laatste stukje van de puzzel en het was altijd al hier!’ Walter gebaarde naar de papieren.
‘En dan nog! Dit is pure zelfmoord, ik weiger hier aan mee te werken.’ Walter draaide zich met een ruk om, keek de tweede man aan. ‘Ga dan! Maar ik ga door. Ik ben te dichtbij om nog terug te gaan…’

De tweede man bleef enkele minuten besluiteloos staan, gooide toen wanhopig zijn handen omhoog en liep naar zijn auto, die enkele meters verder geparkeerd stond. Walter had zich weer op de machine gericht, die nu ritmisch gonsde. Tussen de twee palen ontstond een blauwig licht. Walter draaide aan een knop en het gonzen werd luider. Het blauwe licht werd feller, zo fel dat je er niet in kon kijken. Walter zette een schakelaar om en het gegons werd nu zo luid dat het gehoorbeschadiging op zou leveren, had hij geen gehoorbeschermers op.

Walter veegde met een doek langs zijn voorhoofd. Hij keek op een metertje, even kort op zijn horloge en pakte een schakelaar uit de zak van zijn jas. Hij haalde eens diep adem. Het was nu of nooit. De afstandsbediening piepte en Walter drukte op een knop. Het gegons van de machine versnelde, het blauwe licht begon langzaam maar zeker te vervagen. Een weg werd zichtbaar. Een besneeuwde brug.

Walter knoopte zijn jas dicht, zette zijn hoed op en liep door de poort, de sneeuw in. Het was gelukt! Hij was in een wereld waar hij alles goed kon maken. Walter klampte zich vast aan de brugleuning. De overstap, ook al was het slechts seconden, had hem uitgeput. In de verte kon hij de lichtjes zien van het huis. Hij had nog zo veel te doen…

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jgb schreef:

    Mooi Daan ,als domineeszoon waardeer ik het extra,
    Groet jan gerrit

  2. Laura van der Voorde schreef:

    Kon het niet laten… nòg een keuze gemaakt, heb er weer van genoten!

Laat een reactie achter op Laura van der Voorde Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s