Recensie | Black Mirror: Bandersnatch (2018)

Vroeger had je van die boeken waarbij je je eigen avontuur kon kiezen. Na die keuze kon je dan op een bepaalde pagina weer verder lezen. Vorige maand kwam de Netflix anthologieserie BLACK MIRROR met een nieuwe toevoeging aan hun bizarre oeuvre: Bandersnatch.

Bron: Scoopnest.com

In deze nieuwe creatie van Charlie Brooker werkt de jonge Stefan Butler (Fionn Witehead, DUNKIRK) in 1984 aan een game versie van zijn favoriete boek. Net als het boek, wil hij van de game een choose-your-own-adventure maken. En net zoals het spel, is ook deze film vol keuzes. Ze beginnen klein. Het kiezen van een  merk cornflakes. Of welke cassette Stefan luistert op zijn walkman. Langzamerhand worden de keuzes steeds moeilijker en raak je, net als Stefan, steeds meer verstrikt in wat werkelijkheid is en wat niet.

BM:BANDERSNATCH is uitgebreid. De negentig minuten die de special officieel telt duren veel langer door alle verschillende keuzes die je kunt maken, waar ook weer allerlei verschillend eindes bij horen. Net als in een game heb je verschillende punten in het verhaal waar je weer terug komt als je een keuze maakt die het verhaal vroegtijdig beëindigen. En in typische Black Mirror traditie is zelfs een happy end nooit wat het lijkt.

Wat de aflevering goed doet is hoe betrokken je raakt bij Stefan. Van de ontmoeting met zijn held en game ontwerper Colin Ritman (Will Poulter) tot een bijna filmisch gevecht met zijn psychiater (gespeeld door Alice Howe). Jouw keuzes bepalen wat er gebeurt. Maar is dat wel zo? De aflevering is immers niet oneindig. Er zijn steeds slechts enkele acties die je kunt kiezen. Bepaalde acties (bijvoorbeeld een meta-keuze waarin Netflix zelf een rol heeft) breken juist de immersie.

Het personage van Colin Ritman is het meest interessante aan de hele aflevering. Hij heeft al vanaf het begin door hoe het zit en heeft daarmee zelfs af en toe een vierde muur doorbrekende rol. Helaas ligt het aan je keuzes welke rol Ritman speelt. Of juist niet. Qua acteren ziet het er prima uit, maar het steeds overdoen van scene’s, al dan niet op een andere wijze, geven de acteurs niet veel ruimte en dat merk je op momenten best. Dan komen zinnen te houterig of juist te cartoonesk over.

BM:BANDERSNATCH ziet er goed uit. De jaren tachtig sfeer werkt goed bij het verhaal en er wordt prima geacteerd. Maar wanneer de nieuwigheid van het kiezen er een beetje vanaf is blijf je als kijker achter met een wat saai, flinterdun verhaaltje dat, juist door die keuzes, vaak ten onrechte veel te lang wordt uitgerekt. Het is een unieke aflevering, maar Netflix lijkt me niet echt het platform voor deze gimmick.

Rating: 6,7/10

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. lauradenkt schreef:

    Ik vond het wel interessant, maar irritant dat je soms steeds weer terugkwam bij dezelfde scenes waarbij je moest kiezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s