Spring naar inhoud

Recensie | Aquaman (2018)

Arthur Curry, zoon van de koningin van Atlantis en een vuurtorenwachter, is de onwillige troonopvolger van Atlantis. Zijn halfbroer heeft echter andere plannen en dan moet Arthur ook nog eens een oorlog tussen land en zee voorkomen. AQUAMAN is de zoveelste poging van DC om te concurreren met Marvel. Eens zien hoe ze het er deze keer van af brengen.

Bron: HQwalls.com

DC heeft weinig succes gehad met comic book films. Tenminste, niet sinds Christopher Nolan’s DARK KNIGHT trilogie. In al die tijd is Wonder Woman de eenzame uitblinker gebleven. Het is dus maar de vraag of deze nieuwe film daar verandering in kan brengen.

In AQUAMAN keert Jason Momoa (voor mij nog steeds Game of Thrones’ Khal Drogo) terug als de titelheld. Zijn debuut in JUSTICE LEAGUE was een klein lichtpuntje in een zwakke film, maar interessant genoeg om uit te kijken naar het soloavontuur. Aan het roer van deze film staat regisseur James Wan, bekend van films als THE CONJURING en INSIDIOUS. En Amber Heard staat Aquaman bij als prinses Mera. Haar vader, koning Nereus, wordt gespeeld door Dolph Lundgren (THE EXPENDABLES).

Van het begin af aan is Aquaman een probleempersonage geweest voor de live-action versies. Een vent die met vissen praat, hoe maak je zoiets niet lachwekkend? Nou, zo dus. Wat dat betreft is het personage van Arthur Curry / Aquaman prima gelukt. Gekleed als rocker speelt Jason Momoa een rebelse held. Zijn roem is, na Justice League, gestegen, dus zijn rustige leventje is hij kwijt. Met tegenzin gaat hij dan ook naar Atlantis om zijn halfbroer Orm uit te dagen tot een gevecht om de kroon. Orm (Patrick Wilson) heeft namelijk plannen om Atlantis weer te laten heersen over zowel de zeeën als het land.

AQUAMAN heeft een aardige sterrencast. Naast Momoa, Heard en Wilson speelt ook Willem Defoe een (kleine) rol, en vertolkt Nicole Kidman de rol van koningin Atlanna, Aquaman’s moeder, die in flashbacks aan de kijker wordt voorgesteld. Yahya Abdul-Mateen II (THE GREATEST SHOWMAN) speelt de rol van piraat David Kane / Black Manta, een geduchte vijand voor Arthur Curry.

Tot zover is Aquaman een aardige film. De CGI onder water ziet er erg goed uit, er zit humor in en Momoa en consorten zijn overtuigend. Helaas schort er ook wel het een en ander aan. Amber Heard’s personage Mera is nauwelijks uitgewerkt en is er af en toe slechts om actiescènes te doen. Je komt er nooit écht achter wat haar drijft, waarom ze doet wat ze doet. Ze vecht. En ze is, uiteraard, love interest voor Aquaman.

Hetzelfde probleem heeft Black Manta. Als vijand voor Aquaman wordt hij na een spektakelscène snel opzij gezet om plaats te maken voor belangrijkere plotpunten. Terwijl zijn introductie, en wat hem tot vijand maakt, juist erg interessant was. Gelukkig is er een opening voor Black Manta om terug te keren in een vervolg, zodat hij misschien een échte bedreiging voor Aquaman kan zijn. Ook is de humor regelmatig wat geforceerd. Meer humor in DC-films is prima, maar tot nu toe pakt dat nog steeds minder goed uit dan bij Marvel.

Aquaman is een vrij standaard verhaal dat hier en daar te veel afgeraffeld wordt. De film voelt te lang. Hoogtepunten zijn een enorm vermakelijke gevechtsscène in de Italiaanse stad Sicilië en de flashback in het begin, die meer emotie bevat dan de hele film. Het beste dat uit de film naar voren komt is de cast, die zijn best doet om van een rommelig script toch iets te maken. En de CGI, die is ook prima.

Rating: 4/10

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: