Fictie | Waiting For You

Het was afgelopen. De laatste woorden waren gezegd, afscheid was genomen. De apparatuur piepte nog regelmatig. Het enige andere geluid -het zingen van vogels- kwam uit het openstaande raam. De zon leek haar uiterste best te doen alles te verlichten waar ze maar bij kwam.

Bron: PureIMG.com

Ik knipperde met mijn ogen. Het felle licht deed pijn. Om me heen was alles gehuld in een witte, dichte mist. Ik hoop heel erg dat dit de hemel niet is, dacht ik cynisch. Een leven lang was ik fel en overtuigd atheist, dus dat zou best lullig zijn als er dan toch opeens een god zou zijn. Aan de andere kant was ik teleurstellingen meer dan gewend. Pas toen ik uit gewoonte mijn bril goed wilde zetten, kwam ik erachter dat ik die helemaal niet op had! En mijn linkeroog was terug! Ik voelde me ook niet meer zo moe. De pijn, die daarvoor constant was geweest, was totaal afwezig!  Toen besefte ik dat ik naakt was.

Zodra de gedachte in me opkwam, verscheen er een stapeltje kleren. Mijn kleren. Toen ik weer gekleed was, keek ik om me heen. Ik leek in een soort ruimte te zijn met hoge ramen en muren. En overal waren kasten en rekken vol boeken. Uit de mist doemden langzaam tafels op, met brandende lampen. Ik liep door de lange lanen, bekeek hier en daar een boek. Toevallig was elk boek dat ik pakte, er een die ik, bij leven, geweldig vond. En van elk exemplaar was het een eerste druk.

Voor mijn gevoel dwaalde ik uren door die bibliotheek. Tijd bestond immers niet. Er verscheen voedsel als ik honger had, en water –het helderste, koudste water dat ik ooit gedronken had!- als ik dorst had. Wel viel het me op dat er geen mensen waren. Nergens. Het was doodstil. Zo stil dat je het kloppen van je hart zou kunnen horen. Als dat nog zou kloppen. Normaal houd ik best van stilte, en de afwezigheid van mensen, maar de totale afwezigheid van omgevingsgeluid, daar werd ik toch een beetje paranoïde van.

‘Spannend boek?’
Met een ruk kijk ik om. Achter me staat een man. Een vlaag van herinneringen komt boven, van sommigen wist ik niet eens meer dat ik ze had! Ik lach hardop en we omhelzen elkaar. Na een tijdje kijken we elkaar aan.
‘Je hebt vast vragen.’ We gingen aan een tafel zitten.

Waar zijn we?
‘Ah,’ zuchtte hij, ‘dat is een goeie vraag. Simpel gezegd, zitten we er tussen in.’
‘Waar tussen in?’
‘Tussen wat was, en wat gaat komen.’ zei hij cryptisch.
Ik moest lachen. ‘Gelukkig niet tussen hemel en hel!’
‘Voor iedereen is het anders. Een gelovig iemand zou zich in een voorportaal naar de hemel of hel wanen.’
‘…en iemand anders?’
‘Voor anderen is het slechts een kleine stop naar het grote vergeten.’

‘Is dit echt?’
Hij glimlachte. ‘Wil je het rationeel verklaren? Dan is het simpel een chemisch proces dat je brein doormaakt tijdens het sterven. Net zoals een bijna-dood-ervaring.’
‘En irrationeel?’
‘Dan ben ik hier om je te verwelkomen op de eeuwige jachtvelden.’
‘Hoe eindigt dit?’
Hij maakte een wijds gebaar. ‘Tijd is irrelevant hier. Je kunt hier zo lang blijven als je wilt.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘De stilte ging op een gegeven moment aan me knagen.’
Hij staat op en ik volg, rustig lopen we door de lanen.
‘Het is heel simpel, loop door die deuren daar.’
Ik keek in de richting waar hij naar wees. Twee rijkelijk versierde deuren verschenen in een muur die me eerst nog niet opgevallen was.
‘En dan?’ vroeg ik.
‘Dan is alles voorbij.’

Ik knikte en keek hem aan. Hij zag er precies zo uit als ik me herinnerde. Voor de eerste keer was ik echter groter dan hij was. 
‘Ik heb je zo lang niet gezien…’ begon ik.
Hij omhelsde me. Zijn geur was dezelfde als vroeger.
‘Daarom ben ik hier.’ zei hij simpel.
We liepen naar de deuren. Ik legde mijn hand op de deurklink. En draaide me om.
‘Waar ga jij naar toe?’ vroeg ik hem.
‘Nergens,’ hij ging met zijn hand door zijn haar. ‘ik besta immers alleen in jouw onderbewustzijn. Zodra je door deze deuren gaat, houdt alles hier op te bestaan.’
En met die woorden liet hij me weer alleen achter. Ik knikte.
‘Bedankt.’ fluisterde ik zachtjes. Ik deed de deur open.
Aan de andere kant was niets.
Met een laatste blik op de nu lege bibliotheek stapte ik de drempel over…

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s