Spring naar inhoud

Recensie | Bohemian Rhapsody (2018)

Van wisselende regisseurs tot het vinden van de perfecte Freddie Mercury, BOHEMIAN RHAPSODY kwam er niet zonder problemen. Maar nu de film er eenmaal is, is de grote vraag: rockt-ie net zo hard als de band dat deed? Is deze film een waardige biopic of een gedramatiseerde lijst hits?

Bron: DeluxeCinemas.co.nz

Het verschil tussen real life en fantasy is voor Queen in de gelijknamige hit een vraag, maar ook een vraag die de hele film zal beïnvloeden. Zowel positief als negatief. BOHEMIAN RHAPSODY laat zijn licht schijnen op een paar hoogte -en dieptepunten van de band en vooral frontman Freddie Mercury. En de band dynamiek voel je. Het dollen, de ideeën, maar ook die onenigheden komen voorbij.

En dat brengt me meteen bij een van de eerste hoogtepunten in deze film: de casting. Wat een perfecte casting was Rami Malek (MR. ROBOT) als Farrokh Bulsara, oftewel Freddie Mercury. Er zijn scene’s waarin Malek niet van Mercury te onderscheiden zou zijn geweest. Het casten van Mercury had overigens nogal wat voeten in de aarde. Sacha Baron Cohen was maar één van de grote namen die in de running waren. Gelukkig werd het Malek, want ik weet niet of iemand een betere prestatie had kunnen leveren.

Ook de rest van de band is waanzinnig goed gecast. Gwilym Lee als Brian May leek haast als twee druppels water en ook Ben Hardy (broer van Tom) als Roger Taylor en Joseph Mazzello als John Deacon mogen zeker niet vergeten worden. Het klopte gewoon. Dit is overigens een van de weinige dingen die kloppen. Veel andere dingen, zoals historische context, laat nogal wat te wensen over hier en daar.

Zo wordt het solo gaan van Mercury afgebeeld als het einde van Queen, maar in het echt hadden alle bandleden tussendoor solo projecten. En zo zijn er meer dingen die historisch gezien niet kloppen. De aanloop naar de climax, bijvoorbeeld. Live Aid zou een reünie zijn voor de band, en een wake-up call en laatste kans voor Mercury, die dan al aids heeft, om te shinen. In werkelijkheid krijgt Mercury de diagnose pas een jaar of twee na het Live Aid optreden in 1985.

En zo zijn er wel meer dingen die historisch niet kloppen of zijn verschoven om de film te dienen. En het is niet eens heel erg. BOHEMIAN RHAPSODY is een geweldige film om naar te kijken. Er wordt succesvol op de nostalgie gespeeld, zoals MAMMA MIA! dat deed met de muziek van ABBA. In tegenstelling tot de ABBA film, speelt BOHEMIAN RHAPSODY met de waarheid. En dat kan tot controverses leiden.

Bijvoorbeeld hoe er wordt omgegaan met Mercury’s geaardheid. Ik, als hetero filmkijker, zag weinig problemen, maar de LGBT+ community was verontwaardigd over hoe, met een zinnetje Mercury van biseksueel (hij was verloofd met Mary Austin) naar homoseksueel werd gestuurd. Dat kan. Ik weet niet welke beslissingen er achter deze scene zaten, of hoeveel keer die opnieuw is gedraaid. Wat me wél opviel was hoe de filmmakers Mercury’s AIDS als “straf” voor zijn vele relaties hadden neergezet.

Kortom, BOHEMIAN RHAPSODY is verre van volmaakt. Regisseur Brian Singer (die halverwege de laan uit werd gebonjourd vanwege wangedrag en niet komen opdagen) en zijn opvolger Dexter Fletcher hebben een product geleverd dat de naam “biopic” onwaardig is. Maar is de film daarmee afgeserveerd?
Absoluut niet. De film zit, ondanks alle eerder genoemde problemen, prima in elkaar. Met name de edits. Zo is er halverwege een geweldige cut waarin het kraaien van een haan over gaat naar het “Gallileo” uit Bohemian Rhapsody.

Zo zijn er nog meer geweldige momenten. Bijvoorbeeld een scène in het begin van de film, waarin Bohemian Rhapsody door platenbaas Ray Foster (een geinige bijrol van Mike Myers) als veel te lang en niet-te-draaien wordt betiteld, die aangehaald wordt tijdens het spelen van dit nummer op Live Aid met cuts naar een verslagen Foster. Erg leuk gedaan. Een andere geinige bijrol is die van Aidan “Littlefinger” Gillan, manager van Queen.

Tot slot nog even over Live Aid — wat voelde dat gaaf. Alsof je naar de originele concertregistratie keek! Ook de scene waarin stiekem het stickertje bij de begrenzer van het mengpaneel van de techniek werd gehaald gaf een extra dimensie aan de Live Aid climax.

Al met al is BOHEMIAN RHAPSODY een geslaagde film, als je er niet te lang bij nadenkt en alle muziekgeschiedenis straal negeert. Wat er overblijft is een gelikte 134 minuten durende concertregistratie.

Rating: 5,8/10

Advertenties

4 Comments »

  1. Ik ben zeker achteraf juíst heel benieuwd hoe Baron Cohen het gedaan zou hebben, omdat ie een veel donkerdere kant van Mercury had willen laten zien. Natuurlijk
    had dat, BC kennende, ook gruwelijk uit de bocht kunnen vliegen, maar dat doet de film nu ook een aantal keer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: