Spring naar inhoud

Fictie | Numb / Encore

Ergens kwam het moment dat alles verkeerd ging. Een knop die werd omgezet. Een nieuwe bladzijde. Het precieze moment is niet meer te herhalen. Alleen wat er uit voortvloeide: een hoofd vol chaos en ruïnes.

Bron: Tumblr.com

Ik weet nog de eerste keer dat ik voelde dat er iets was veranderd. We zaten in de tuin. De zon scheen, vogels fluiten en het was nog warm. Jij was prachtig, als altijd. Je vertelde met veel passie een verhaal, en ik… Ik zat ernaast. Het gras onder mijn armen jeukte. De zon scheen te fel en het was te warm. En ik wilde alleen maar weg. Waarheen weet ik niet. Gewoon, weg.

De tweede keer dat ik merkte dat er iets stuk was. We waren op de begrafenis van een veel te vroeg gestorven vriend en iederen was aanwezig. Mensen huilden, zochten troost in verhalen en in elkaar. En ik zat er, in mijn pak, en het voelde alsof ik maar half aanwezig was, naast. Alsof ik er niet bij hoorde. Ik kon niet huilen. Ik voelde niks. Ook later niet, toen de schok voorbij was.

De meest significante keer was nog wel toen ik in het ziekenhuis kwam. Een ongeluk op een decemberavond. Gladde wegen, een toeterende auto, een klap -en toen niks meer. Ik werd wakker in het ziekenhuis met een zware hersenschudding, een kapotte long en een gebroken arm. Volgens de dokter was het “kantje boord”. En het deed me niks. Niet toen ik alleen in het ziekenhuisbed lag te luisteren naar alle piepjes, niet toen familie en vrienden om me heen dromden. Ik voelde niks, behalve de fysieke pijn van het ongeluk. Het enige dat bleef hangen was een vage teleurstelling.

Steeds vaker kreeg ik het gevoel dat de wereld langzaam steeds minder kleuren kreeg. De kleuren die overbleven waren fel, overheersend of benauwend. Alles smaakte hetzelfde, voelde hetzelfde, rook hetzelfde. Ik raakte enthousiasme kwijt. Steeds minder dingen waren interessant. Ik kwam op een gegeven moment dagenlang mijn bed niet uit. Daardoor zag ik ook steeds minder mensen, verbrak ze onze relatie en had ik nog minder redenen om naar buiten te gaan.

Op een gegeven moment was ik het zat. Ik pakte een koffer vol kleren en spullen, trok een jas aan en stapte op de eerstvolgende trein. Waarheen? Geen idee, deed er ook weinig toe. Gewoon.

Weg.

En terwijl het landschap aan me voorbij trok, voelde ik voor het eerst sinds tijden de zon weer op mijn gezicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: