Spring naar inhoud

Fictie | Begraafplaats

De weg was bedekt met kleuren. Rood, geel, groen en bruin, voornamelijk. De lucht was grijs en af en toe viel er een druppel. De hoge bomen langs de weg stonden als wachters in ’t gelid. De wind waaide en in de verte toeterde een auto.

Bron: Docplayer.nl

Het pad onder onze voeten was glad van de regen en bladeren. Het gietijzeren hek voelde koud, en kreunde toen het opzij werd geduwd. We liepen verder, achter ons viel het hek met een klap dicht. Voor ons lagen rijen en rijen zerken. Op sommige graven lagen kiezels. Hier en daar hing een bosje bloemen wat lusteloos in een houder. Rustig liepen we door.

Graf na graf passeerden we, tot we bij de laatste rij aankwamen. Boven ons kraste een kraai. Het begon te schemeren en de regen was toegenomen. Eindelijk kwamen we aan bij een vers graf. Op een hoop zwarte aarde lag een bos bloemen. Ik bekeek de steen aandachtig. De persoon bleek jong gestorven. Voorzichtig liet ik de zware zak die ik op mijn rug had in het gras vallen.

Ik maakte het touw los dat de zak bijeen hield. Geluid van metaal tegen metaal was te horen. Ik hield de zak ondersteboven en drie schoppen vielen in het gras. We keken elkaar aan en begonnen te graven. Niemand van ons sprak een woord. Met zijn drieën ging het vrij snel en al snel stuitten we met een dof geluid op hout. Weer wat later was het deksel van de vrijgekomen kist schoon. Ik kreeg een koevoet in mijn handen geduwd.

Het was nu bijna donker. We ontstaken een paar lantarens die we naast het graf in het gras zetten. Met een luid gekraak werd het deksel van de kist opengebroken. In de kist lag een jonge vrouw. Haar gezicht bleek, ingevallen. De kleren en make-up leken grotesk in het licht van de olielampen. Met één hand dook ik in een zak van mijn jas. Behoedzaam krulden mijn vingers om hout.

Plots opende het lijk de ogen. Rode pupillen keken me aan. Met een sprong die voor mensen onmogelijk zou zijn geweest wierp ze zich uit de kist. Een wirwar van bleke armen, vlijmscherpe nagels en blinkende, witte hoektanden -en toen was er enkel stof dat snel door de wind werd weggeblazen. We keken elkaar aan. We hadden wel wat te drinken verdiend!

Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: