Spring naar inhoud

Fictie | Dierentuin

Grijze wolken hangen in de lucht. Voor het eerst sinds maanden staat er een frisse wind. Om de zoveel tijd probeert een zwakke straal zon zich tussen de wolken door kenbaar te maken. Vogels zingen en tussen het vele groen door klinken kinderstemmen.

Bron: ThePinsta.com

Geconcentreerd strekt een kleine jongen zijn nek. ‘Wáár dan?’ vraagt hij vanaf de schouders van zijn vader. Twee vrouwen op leeftijd, ieder behangen met een fotocamera, zijn druk in discussie over het onderkomen van een jachtluipaard. Een jonge vrouw laat zich voortrekken door een meisje. Hun rode haar wappert in de wind. ‘Zijn we er bijna?’ vraagt het kind.

De moeder lacht. ‘We zijn net binnen. We moeten het hele park nog door.’ Haar dochtertje kijkt een ogenblik beteuterd, maar is vrijwel meteen afgeleid. ‘Kijk ’s mam! Een makreel!’ Hoofdschuddend en met een glimlach laat de moeder zich meetrekken. ‘Een kameel,’ verbetert ze. ‘Ka-meel,’ herhaalt het meisje met een serieus gezicht. ‘Een makreel is een vis.’ Ze lopen naar het kamelenverblijf. Het meisje leunt over de houten afscheiding. Enkele momenten kijken moeder en dochter naar de woestijndieren.

Zo lopen ze door de dierentuin. Bij de olifanten vraagt het meisje wanneer ze gaan zingen, en of er eentje kan vliegen. Op de video kon dat toch immers ook? ‘Echte olifanten vliegen niet, die zijn veel te groot.’ Haar dochtertje heeft een denkrimpel in haar voorhoofd. ‘Ook niet met een veertje?’ Ze lopen verder. Reptielenhuis, apenkuil, vogelkooi, alles wordt maar snel bekeken. Zelfs een pannenkoek met appel en een flesje appelsap worden snel naar binnen gewerkt. Nu komen ze toch wel dichtbij! 

Het pad komt omhoog en komt uit bij een groot verblijf vol groen gras en stenen. Het meisje rent vooruit. ‘Ik zie ze, mama! Daar zijn ze!’ De moeder komt naast haar staan. In het verblijf zitten drie bruine beren. Het meisje dringt naar voren, totdat ze tegen het glas aan leunt. Gebiologeerd kijkt ze naar de kolossen. Dan staat één van de beren op en komt op zijn gemak naar de toeschouwers gelopen. Hij schudt zijn kop, terwijl hij langs de glazen wand loopt. Voor het meisje blijft hij stil staan.

En alsof het de normaalste zaak van de wereld is laat hij een van zijn zware poten rusten tegen het glas, op de plek waar het meisje haar hand heeft. Een brede glimlach komt op haar gezicht. Zo blijven ze minutenlang staan. Dan stapt ze naar achter, zwaait naar de beer en huppelt weg. Haar moeder hoofdschuddend er achteraan.

Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: