Spring naar inhoud

Fictie | Tijd Zat

Tijd is een gek iets. Tijd rekt soms oneindig lang uit, en soms is het zo voorbij. Je krijgt er geen grip op. Tijd is vloeibaar als water, maar tegelijk rigide als beton. Het verleden veranderen lijkt gekkenwerk. En toch waag ik het erop.

Bron: VideoBlocks.com

Getallen, runen en berekeningen lichten op als neon-reclames. In een wervelstorm cirkelen ze om me heen. Temperatuur verandert met de minuut. Het ene moment is het broeierig warm, het volgende voelt alsof je bevriest. De wonden in je polsen kloppen op het ritme van je hart. De geur van petrichor hangt in de lucht. Onder je begint de grond te trillen.

De lucht om je heen lijkt elektrisch geladen. Kleine bliksemflitsen knallen in de grond vlak voor je voeten. Hoe langer het duurt, hoe erger de pijn wordt. In je hoofd, in je hart. Je lichaam is hier helemaal niet voor gebouwd. Je zit op je knieën in het stof. Je handen vlak op de vloer voor je. Barsten ontstaan in de stenen onder je vingers. Je kijkt op je horloge, maar dat helpt niet echt. De wijzers draaien razendsnel rondjes. Je bent de laatste fase ingegaan.

Je voelt iets nats onder je neus, op je bovenlip. De vertrouwde, metalige smaak op je tong. Een enorme knal zorgt er voor dat je een paar minuten helemaal niks hoort, op het kloppen van je hart na. Je probeert de pijn die je voelt te negeren. Concentreren nu. Met een stuk metaal kras je enkele symbolen in de grond voor je voeten. Met een paar woorden lichten de symbolen op; fel, haast verblindend. Een tweede oorverdovende knal. Het is tijd.

Je hand reikt in je broekzak. Je vingers, vol stof en gedroogd bloed, klemmen zich om een koele steen. Met moeite worstel je de steen uit je zak. Hij is glad en donkerblauw met zilveren puntjes, als een sterrennacht. Ook op de steen staan allerlei symbolen. Je plaatst hem zorgvuldig voor je op de grond. De wind om je heen gaat harder waaien. De pijn wordt nu ondraaglijk. Het voelt alsof je in elkaar gedrukt wordt, en tegelijkertijd uit elkaar getrokken.

Op het moment dat je het wil uitschreeuwen is de pijn weg. Sterker nog, alles is weg. Je voelt je gewichtloos en zwaar tegelijk. Zodra je je ogen opent voelt het alsof je valt. Sneller, steeds sneller. Met een schok val je in iets zachts. Je brein is te uitgeput om iets te registreren.

Met een schok wordt je wakker. Je ligt languit in de sneeuw. Je kleren zijn aan flarden en je vingers zijn blauw van de kou. Rillend trek je je op aan een houten hek. Op het moment dat je hand het hout raakt verwacht je pijn te voelen, maar dan merk je dat alle wonden geheeld zijn. Sterker nog, je huid is gaaf, alsof het bloed er nooit geweest was.

Moeizaam strompel je richting het dorp. In de sneeuw, aan de voet van een prullenbak, ligt een krant. Gretig zoek je de datum. En dan begin je te lachen. Hard, bijna hysterisch. Er komen mensen om je heen staan die je meewarig, geërgerd, wantrouwig of met nauwelijks verholen bemoeizucht aankijken. Maar dat interesseert je niet. Je merkt het misschien niet eens. Maar één ding gaat er door je hoofd:

Vanaf nu is alles mogelijk. 

Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: