Spring naar inhoud

Recensie | Avengers: Infinity War (2018)

De Marvel-franchise is al weer tien jaar onderweg. We begonnen met Iron Man en beleeft na tien jaar en achttien films zijn grootste conclusie tot nu toe. INFINITY WAR is het hoogtepunt waar sinds de vroegste Marvel-films naar toe is gewerkt: het grote gevecht om de Infinity Stones.

Bron: Pinterest.com

Eerst even een opfriscursus, wat zijn de Infinity Stones ook alweer? De Time, Space, Soul, Power, Reality en Mind. Deze zes stenen ontstonden tijdens de Big Bang en zijn, samengebracht in een enorme handschoen, een machtig wapen. Thanos, de Mad Titan, wil deze stenen bezitten om daarmee in het hele universum balans te creëren. Oftewel: per planeet de halve bevolking uitmoorden.

Met zo’n grote cast (alle Avengers, behalve Hawkeye, Spider-Man, Black Panther, Bucky “Winter Soldier” Barnes, Loki en vele anderen) is INFINITY WAR een drukke film. Alle personages zijn verdeeld over ongeveer vier groepen die elkaar, in aanloop naar de climax, regelmatig zullen ontmoeten. De interacties tussen de verschillende groepen (met name Thor/Guardians of the Galaxy en Tony Stark vs. Doctor Strange) is erg vermakelijk.

Natuurlijk, met zo’n drukke castlijst, komen er genoeg personages nauwelijks aan bod. Zo wordt Hawkeye slechts enkele keren genoemd en ook Ant-Man ontbreekt. Ook de Hulk is een van de grote afwezigen, hoewel Dr. Banner genoeg om handen heeft. Met, wat op zich een interessant genoeg gegeven voor een hele film zou zijn, schuift men de dualiteit tussen Hulk en Banner slechts met enkele grapjes opzij. Naast alle humor en actie kent Infinity War ook zeker zijn dramatische momenten. De verhaallijn van Gamora (Zoe Saldana) en Thanos (Josh Brolin) is geweldig. Ook de relatie tussen Peter Parker (Tom Holland) en Tony Stark (Robert Downey Jr.) is een interessante voortzetting van wat SPIDER-MAN: HOMECOMING begon.

De broertjes Russo, die ook verantwoordelijk waren voor de Captain America films WINTER SOLDIER en CIVIL WAR, hebben de touwtjes strak in handen. De achtbaan die INFINITY WAR heet kent maar weinig rustpunten. De rustpunten die er zijn, zijn regelmatig bijzonder inhoudelijk. In één van deze momenten weten de Russo’s zelfs Thanos, de grote CGI schurk, een extra dimensie te geven. De grootste valkuil voor Infinity War is niet de grote hoeveelheid personages, maar de snelheid van het verhaal. Scène’s duren soms net iets te lang, of zijn net te snel voorbij om echt impact te hebben.

Al met al krijgt de kijker in deze culminatie van tien jaar MCU een bijzonder onderhoudende film die een stilte achterlaat die bijzonder hard nagalmt. Op zijn minst totdat Infinity War II uit komt!

Rating: 7/10

Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: