Spring naar inhoud

Fictie | Mis

Het stille geschuifel van schoenen op de gladde plavuizen, gekuch, gedempte gesprekken en de doordringende geur van natte kleren omringde haar. De houten bank bracht alleen maar ongemak. Ze ging verzitten, wat haar een verstoorde blik van haar moeder opbracht.

Bron: Crosswalk.com

Anna’s nette kleren voelden stijf aan. De jurk die ze elke keer weer aan moest kon haar niet bekoren. Ze voelde zich alsof ze een gedwongen toneelstuk moest opvoeren, zonder dat ze daar ooit voor had gerepeteerd. Ze frunnikte aan de zoom van haar rok en zag vanuit haar ooghoek hoe haar moeder zich absoluut niet zat op te winden, want de buurvrouw zat achter hen.

Van het ene op het andere moment viel er een stilte. Anna draaide zich om en rekte haar nek om te kijken. Daar kwamen ze, als ganzen liepen ze de tussen de banken door. Sinistere ganzen, want door de wolken wierook doemden ze onheilspellend op. Haar neus kriebelde. Uit alle macht probeerde ze te voorkomen dat ze zou moeten niesen, dus kneep ze haar neus dicht. Haar opa zag het en knipoogde stiekem naar haar.

Toen begon de deken te spreken. Zijn verhalen over “Gristus” en de Heilige Vader klonken al lang niet meer als de avonturenverhalen die ze zich in haar jeugd had voorgesteld. Nu vond ze ze enkel belerend en dwingend. Een beetje moedeloos keek Anna de kerk rond. Het glas-in-lood leek een parodie geworden. De beeltenis van Jezus aan het houten kruis boven het altaar hangt er verveeld bij. Zijn houten doornenkroon hing scheef. De middelvinger van Zijn rechterhand was afgebroken.

Een por in haar zij, indringend gefluister. Om haar heen was iedereen gaan staan. Er werd een psalm ingezet. Het orgel klonk schel en de mensen om haar heen, die krampachtig beter proberen te zingen dan hun buurman, werkten op Anna’s lachspieren. Steeds meer had ze het idee dat ze in een absurdistisch schilderij gestapt was. Dalí of zo. Het lied was afgelopen en iedereen ging weer zitten. Weer begon de Deken te oreren. Hij zwaaide wijds met de armen, verhief zijn stem. Zijn papperige gezicht glom. Ze zag hoe een druppel zweet van het puntje van zijn neus viel.

Het was tijd voor de eucharistie en meer dan ooit wilde ze blijven zitten, maar dan zou haar moeder op tilt slaan. In gedachten voelde ze de plakkerige hand van de deken de hostie al in haar mond plaatsen. Want het Lichaam van Christus in de hand ontvangen was ook geen optie, volgens moeder. Traag sjokte ze naast haar moeder naar voren. Anna ving een glimp op van haar broer en zijn verloofde en probeerde zijn aandacht te trekken. Moeder gaf Anna een por in haar zij en gebaarde dat ze door moest lopen.

De rij vorderde langzaam, dus Anna observeerde. Mensen kijken had ze in al die saaie momenten in de kerk geperfectioneerd. Thuis schreef ze alles in een schrift dat ze onder haar matras bewaarde. Plots viel Anna’s oog op een meisje. Ze zat in haar eentje op een vrijwel lege bank en keek verveeld. Haar blonde haar kwam onder een mutsje uit. Ze droeg een wit hemd en een gele rok, maar had daaronder blote benen. Iets wat haar moeder onwaarschijnlijk afgekeurd zou hebben. Plots keek het meisje op en glimlachte. Er verscheen een kuiltje in haar wang.

Ze voelde plotselinge warmte in haar gezicht. Bloosde ze? Wat onwennig glimlachte ze terug. Het meisje zwaaide. Ze leek wat ouder. Haar figuur was wat meer ontwikkeld en haar gezicht volwassener. Het meis- de jonge vrouw, verbeterde ze zichzelf, leek totaal niet thuis te horen in de omgeving. Net zoals zij zich voelde. De rest van de mis bleven ze blikken uitwisselen. Ze voelde spanning. Ze wist dat wat ze voelde niet kon. Althans, niet van God. Maar die bestond voor haar alleen maar als toornig en kwaad. Zo kon een god toch niet zijn?

In gedachten liepen Anna en haar familie de kerk uit. Haar moeder praatte over wat ze klaar wilde maken voor het eten. Net voordat ze de houten deuren uitliep, het kerkplein op, voelde ze een hand in de zak van haar schort. Toen ze opkeek zag ze nog net het blonde haar van de jonge vrouw in de menigte verdwijnen. De hele weg naar huis brandde het briefje in haar zak.

Pas later, toen ze zich een moment alleen waande, vouwde ze het groezelige papiertje open en schrok even: het was een blaadje, gescheurd uit een bijbel! Toch kon ze zich niet bedwingen en keek naar de haastig neergeschreven woorden:

Onmogelijkheid is slechts een kus verwijderd van de realiteit.

Eronder stond, kleiner, morgenmiddag, 3u, parkje.
Met een glimlach en een gevoel van spanning in haar onderbuik liet ze zich op bed vallen.

 
Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: