Spring naar inhoud

Fictie | Camping

Het was warm. De zon hing stond laag aan de hemel, in de branding speelden kinderen tikkertje met de opkomende golven. In de verte krijsten meeuwen. De geur van zonnebrandcrème vocht met de zilte zeelucht. Uit een overvolle strandtent klonken flarden muziek.

We zaten op handdoeken. Berend keek filmpjes op zijn telefoon. Javier en Bob gooiden een bal over en ik lag met een boek op mijn neus een strijd tegen de loomheid te verliezen. Het was de zomer van 2007 en ik weet alles nog haarscherp. Nog één keer met zijn vieren op reis, voordat we ons over het land zouden verspreiden voor studies. Een weekje kamperen in Mataró, een half uurtje van Barcelona.

‘Nog een blikje cola?’ vroeg Berend. Zijn arm verdween tot halverwege zijn elleboog in de turkoois blauwe koelbox. Met het vertrouwde metalen geklik opende ik mijn blikje en nam een slok. Koel en bruisend stroomde de frisdrank mijn keel in. Bob en Javier waren ook gaan zitten.
‘Straks richting Ramblas, iets te eten vinden?’ opperde ik. Het was na negenen, voor de plaatselijke bevolking was het bijna etenstijd. Na wat geheen-en-weer over waar we het beste konden gaan eten pakten we onze spullen.

Een koele wind verdreef langzaam de warmte van de dag. Overal om ons zaten mensen. Spaanse muziek klonk uit verschillende restaurants en liep in elkaar over. We spraken weer over de toekomst. Naarmate de glazen leger raakten, werden de dromen wilder. Bob ging na de zomer in Tilburg journalistiek studeren, hij wilde verslaggever bij de radio worden. Berend ging Sociologie studeren in Nijmegen, Javier ging de lerarenopleiding Nederlands doen en ik ging naar Utrecht, Geschiedenis doen.

Na het eten zaten we in de bus terug naar de camping. Daar zouden we bij de tent nog wat chillen. We waren moe van de busreis en uitgaan kon nog de hele week. Naast ons zat een groepje meisjes, ze spraken Engels en stonden op de zelfde camping. We raakten aan de praat. Ze waren van onze leeftijd, rond de zeventien/achttien en kwamen uit Essex. Het klikte, dus we nodigden ze uit om bij onze tent nog wat te drinken.

Van alle zes de meiden viel Clara me meteen op. Ze was wat stiller dan de anderen. Ze was de oudste en studeerde al een jaar filosofie in Londen. Langzaam maar zeker raakten we in ons eigen gesprek verzeild, los van de rest. Ze was grappig, haar humor was scherp en ze had een kuiltje in haar wang als ze moest lachen. We praatten over Kant, over zijn Kritiek van de zuivere rede. Ik probeerde me, met één jaar middelbare school filosofie, zo goed mogelijk op de been te houden, maar moest het al snel opgeven. Ze pakte mijn hand en vroeg of ik zin had om een stukje te lopen.

Bij een muurtje bleef ze staan en liet mijn hand los. We keken elkaar aan. Ik wilde een grapje maken over de zintuiglijkheid van Kant, maar ze drukte haar lippen op de mijne. Eén enkele seconde stond de aarde stil. Eén enkele seconde stond de hele lucht in lichterlaaie. En toen was het voorbij. Ze lachte naar me. Vroeg me iets. Met haar hand veegde ze haar bruine haar achter een oor en keek me verwachtingsvol aan. Ik knikte, wat blijkbaar de juiste reactie was geweest en liet me door haar meetrekken haar haar tent.

Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: