Skip to content

Recensie | Utøya, 22. Juli (2018)

Een politiek jongerenkamp op een Noors eilandje. Het nieuws van een bomaanslag in Oslo is nog niet verwerkt of er klinken schoten. Wat is er aan de hand? Een oefening? Langzaam grijpt de paniek om zich heen in deze, op waarheid gebaseerde, film van Erik Poppe.

Bron: VPRO.nl

Het bloedbad op Utøya in 2011 zal niemand ontgaan zijn. In 72 minuten worden 69 jongeren doodgeschoten. De film, gebaseerd op ooggetuigenverslagen, volgt hoofdpersoon Kaja (Andrea Berntzen) tijdens deze ijzingwekkende 72 minuten. We leren haar kennen als een bevlogen politiek geëngageerd meisje dat samen met haar zusje op de camping staat. Wanneer op 22 juli 2011 nieuws van een bomaanslag in Oslo het eiland bereikt, wordt er dan ook meteen druk gediscussieerd. En dan klinken er schoten. Langzaam slaat de paniek toe en volgen we Kaja en de andere jongeren de bossen in, op zoek naar een veilige schuilplaats, maar ook naar Kaja’s zusje Emilie (Elli Rhiannon Müller Osbourne).

Normaal heb ik een hekel aan handheld / shaky camerabeelden, maar in deze film voegen ze zo veel toe dat het je al snel niet meer opvalt. De camera kiest zorgvuldig positie achter Kaja, alsof je achter haar aan rent en struikelt door de bossen. De film wordt geadverteerd in één take opgenomen te zijn. Wel in meerdere opnames, zodat daaruit gekozen kan worden. Of dat echt zo is weet ik niet. Het voordeel van shaky cam is dat er genoeg plaats is om ongezien te knippen. Mocht dit wel zo zijn, is het geweldig gelukt!

UTØYA, 22. JULI is niet voor de faint hearted. Je zit er middenin. De modder aan Kaja’s handen en kleren is bijna voelbaar. De schoten die op onregelmatige manier hard of zacht en uit alle richtingen te horen zijn houden je op het puntje van je stoel en laten je telkens weer schrikken. Het acteerwerk van Berntzen is erg geloofwaardig. Het acteerwerk van de jongeren om haar heen laat af en toe wel iets te wensen over en is soms wat houterig, maar werkt niet storend.

Regisseur Erik Poppe heeft niet zomaar een rampenfilm gemaakt. De emoties zijn voelbaar en in alle chaos, angst en wanhoop weet hij ook pijnlijk intense kleinere scènes neer te zetten. Bijvoorbeeld wanneer Kaja op hartverscheurende manier een stervend meisje troost, of uit alle macht een getraumatiseerd jongetje uit zijn gele jas (want: target) probeert te krijgen.

Wat ook een sterke keuze is geweest is het gebrek aan een soundtrack. Juist het wegblijven van muziek zorgt ervoor dat wat er op het doek gebeurt nóg dichterbij komt. Ook de keuze om de schutter niet (herkenbaar) in beeld te brengen voegt toe aan de sfeer. We weten allemaal wie het is, maar als de man herkenbaar nagespeeld zou worden, zou dat alleen maar afleiden. De schutter is niet belangrijk, het gaat om de jongeren.

UTØYA, 22. JULI is een film die je tot lang nadat de aftiteling gestopt is blijft vasthouden. Er zit een twist in die in een andere film misschien een iets te voorspelbare filmische ingreep zou zijn geweest, maar in deze film draagt het nog eens extra bij aan de willekeur van die middag in 2011. Wat mij betreft is deze film een must-see, maar sterke zenuwen zijn wel een aanrader!

Rating: 10/10

Advertenties

2 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: