Spring naar inhoud

Fictie | Zo Simpel

Met een zucht van opluchting zet ik de laatste punt. Het is over. Klaar. Voorbij. Geen weg meer terug. De letters lijken te trillen op het beeldscherm. Vermoeid veeg ik door mijn ogen. De tekst schreeuwt naar me, zoals alles de laatste tijd veel te fel klinkt. Te scherp.

Bron: Medium.com

Ik klap mijn laptop dicht en blijf een poosje in de stilte zitten. De plaat draait nog op de speler, maar de muziek is al lang uitgespeeld. Zo voel ik me ook: als die plaat die maar blijft draaien terwijl er niets meer uit komt. Ik ben kapot, gebroken. Het heeft al veel te lang geduurd. Steeds maar weer uitstel. Steeds weer praten, zonder ook maar een steek verder te komen.

Het gebeurt al jaren, steeds meer voel ik alsof er een dikke glazen muur zit tussen mij en anderen. Kogelvrij glas, want er is steeds moeilijker doorheen te komen. En de laatste tijd vind ik dat niet eens meer zo erg. Of eerder, ik ben opgehouden om me er druk over te maken. Dat heeft toch geen zin, en de energie is volkomen verdwenen. De schaarse momenten van energie, van helderheid, wegen al lang niet meer op tegen al het andere. Onverschilligheid grijpt om zich heen. En ik laat het maar zo.

Al jaren zegt men tegen me dat ik doelen moet stellen, dat ik iets moet hebben om naar toe te gaan. En die maak ik dan ook, maar voor mijn gevoel ga ik al jaren nergens meer heen. Doelen, plannen voor een toekomst -het zegt me niets meer. De toekomst is de abstracte belofte van een leugenaar. Er is nooit een toekomst geweest. Alleen korte termijn overleven. Ik moet contacten leggen, mensen spreken, wordt me aangeraden. Maar ook dat zegt me niets. Mensen boeien me steeds minder. De gesprekken die ik nog voer met mensen die me wél boeien gaan vaker over het verleden dan over de toekomst. 

Zelfs schrijven gaat steeds vaker moeizaam, terwijl juist dat me zo vaak in de afgelopen jaren boven water heeft gehouden. De woorden en ideeën zijn er nog wel, maar komen steeds moeilijker op papier, alsof ook dat langzaam in de kolkende, dichte mist van mijn hoofd verdwijnt. En als dat niet meer lukt, wat blijft er dan nog over?

Het wordt steeds makkelijker om de mensen, de wereld achter me te laten. Het zou zo simpel zijn… Vroeger zou ik dat beangstigend hebben gevonden.

Nu voel ik er niets bij.

Advertenties

2 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: