Spring naar inhoud

Fictie | Einde

En zo eindigt de wereld. Niet met een knal, maar met oorverdovende stilte. Geen gezang van vogels, niet de wind die aan bladeren trekt. Niets. Alleen de dorre grond, op plaatsen roestbruin van gespild bloed. En in het midden van die woestenij: een jonge vrouw.

Bron: VideoGamesArtwork.com

Net als haar omgeving was de vrouw niet ongeschonden. Haar donkerrode haar, dat in een slordige staart zat, vertoonde witte strepen. Een snee op haar wang bloedde nog en haar rechteroog zat verborgen achter een lapje. Haar linkerarm hing slap langs haar lichaam. In haar rechterarm hield ze een lange houten stok. Iemand met een scherpe blik zou hebben opgemerkt dat de stok, of staf, rijkelijk versierd was en zachtjes vibreerde. Maar er was niemand meer over.

Langzaam liep ze door de verwoesting. Af en toe leek het erop dat ze zou omvallen, maar of het nou wilskracht was of magie, ze bleef overeind. Moeizaam klom ze naar een hoger punt. Ze zocht naar iets. Haar enige, felblauwe oog keek uit over het slagveld. Plots verstijfde ze, slechts een seconde. Toen bewoog ze zich strompelend zo snel mogelijk naar een groepje bomen ten oosten van de heuvel. Hijgend kwam ze aan. Aan de voet van de oudste boom lag een meisje, nog geen twaalf jaar. Haar ogen waren geopend, maar zagen niets meer. Haar mond was verstild in wat bijna een glimlach genoemd kon worden. Uit haar mondhoek kwam een straaltje geronnen bloed.

De jonge vrouw viel op haar knieën bij het meisje. Ze huilde. Geluidloos. Met een trillende hand sloot ze de ogen van het kind. Ze wist niet hoe lang ze naast het kind bleef zitten. Ze wist ook niet waarom ze het meisje ‘het kind’ noemde. Ze kende haar naam. Maar in de chaos was die verloren gegaan. Om eerlijk te zijn, ze was niet eens meer zeker van wie ze zélf was.

Na drie pogingen lukte het haar om weer op te staan. Voor het eerst zag ze de ravage rond het lichaam van het kind. Ze moest als een tijger gevochten hebben. Had haar verlies niet zo zwaar gevoeld zou ze bijna trots op het kind zijn geweest! Ze hief haar blik naar de hemel. De donkere wolken hingen zwaar en laag in de lucht. De regen maakt de velden groen. Het was een gezegde van haar oude mentor. Maar deze velden zouden nooit meer groen worden. Zoveel bloed was er verspild. Zoveel duistere magie.

Ze zwaaide met haar hand over de top van haar staf. Een felblauw licht kwam tot leven. Ze begon zacht te prevelen, het licht bewoog mee op de cadens van haar woorden. Zinnen in dode talen slopen de wereld binnen. Rondom de jonge vrouw begon een wind te waaien die aan haar haren en kleren trok. Het blauwe licht werd steeds feller, bijna oogverblindend fel.

Met een laatste oerkreet hief ze de staf in de lucht. Met felle knap knal brak de staf in stukken in haar handen. De splinters deerden haar niet. Er klonk een geruis als van een oude televisie op een verkeerde zender. En toen was er niets meer.

[…]

Hoog gras bewoog zachtjes in de wind. De zon scheen. Gelach van kinderen. Geblaf van een hond. Vogels zongen. In de schaduw van een groepje bomen stond een jonge boom. De stam was rijkelijk versierd en de bloesem die ze uitstrooide was donkerrood.

Advertenties

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: