Skip to content

Fictie | Tijd Dringt

Ik kon het niet laten, ik moest kijken. Ik kon mijn ogen niet van haar gezicht houden. Bijna wanhopig probeerde ik alles van haar in mijn geheugen te griffen. Ze lachte en haar stem klonk licht en zorgeloos.
Bron: NHMStudios.com
 
‘Wat is er?’ vroeg ze. Ze rook zo lekker. De winterlucht van buiten hing nog om haar heen en haar parfum deed me aan de lente denken. Ze reikte naar mijn hand. Haar koele vingers wonden zich om de mijne. Het zou bijna genoeg zijn. Haar aanraking, de blik in haar ogen waarmee ze me zo eenvoudig doorgronden. Alles zou ik er voor over hebben om de tijd stil te laten staan. ‘Niets.’
 
Loog ik. Want wat moest ik anders? Zoveel tijd had ik niet en ik zou haar hart breken. De klok aan de muur schreeuwde tegen mij dat ik moest opschieten. Mijn handen trilden. Mijn adem kwam sneller. ‘Je wordt toch niet ziek?’ Bezorgd keek ze me aan. Oh die ogen… Straks is ze me vergeten. Vanuit mijn ooghoek werd het steeds lichter.

‘Ik ben een beetje moe.’ Nog een leugen, ik was nog nooit zo klaarwakker als nu. Ik schudde mijn hoofd. Ik moest opletten. Ik had één kans om alles te veranderen. Eén kans om het goed te maken. En die kans is was bijna voorbij. Ik leun naar voren. ‘Ik moet je iets vertellen,’ zei ik, ‘dit is misschien het belangrijkste dat ik ooit nog zal zeggen. Onderbreek me alsjeblieft niet.’ Ze knikte. Haar ogen groot. Ik herkende onbegrip, en een beetje angst.

‘Op de veertiende maart zul je voor de keuze komen te staan: rechts of links. Kies rechts. Dat is belangrijk. Dat moet je niet vergeten.’ Ik begon nu gejaagd te praten. Buiten begon er een kerkklok te slaan. Mijn tijd is op. ‘Hoe weet ik-,’ begon ze. ‘Dat wéét je. Instinctief. Onthoud wat ik gezegd heb, alsjeblieft. Vraag me niets, want ik kan niet antwoorden. Onthoud: Veertien-drie en rechts.’

Het licht deed nu pijn. Ik sloot mijn ogen. De laatste slagen van de kerkklok gingen verloren in een oorverdovend suizen. Het voelde alsof ik viel, steeds dieper en dieper. Totdat ik plots tot stilstand kwam. Stilte. En toen kwam langzaam mijn omgeving terug. Ik lag op mijn rug in een soort van zwarte buis. Mijn hoofd rustte op een kussentje en mijn armen en benen waren ingesnoerd.

‘Subject lijkt gezond, wat gedesoriënteerd, verder in orde. Naam?’ Ik fronste, wilde wat zeggen, maar de glazen koepel waar ik onder lag is te dik. De vrouw in witte jas merkte het en sloeg op en toets. ‘Goedemorgen, meneer. Welkom in onze faciliteit. Uw naam is mij niet bekent, maar dat is gebruikelijk bij deze procedure. Blieft u soms een chocokikker?’

‘Wat?’ Mijn stem klonk schor. ‘Of u iets te drinken wil,’ lachte de vrouw. ‘Rustig maar hoor, desoriëntatie en verwarring hoort erbij.’ Ik schudde mijn hoofd en probeerde rechtop te gaan zitten. De banden om mijn armen en benen waren inmiddels verdwenen. ‘Ik zou graag naar huis willen.’ De vrouw lachte haar tanden weer bloot. ‘Dat kan, als u deze papieren wil tekenen…’ Ze duwde me een dikke stapel A4-tjes in mijn handen.

Na een half uur stapte ik het zonlicht in. Buiten gleden auto’s voorbij en zongen mechanische vogels. Ik haalde mijn mobiele unit uit een plastic zak en mijn blik viel op de datum. 27 juni 2140. ‘U heeft drie nieuwe berichten.’ Ik scrollde langs de berichten toen ik opeens langs een naam kwam. Haar naam. En langzaam maar zeker borrelde er een lach in me op. Lachend leunde ik tegen een muur. Mensen keken me vreemd aan, maar dat ontging me. Eén ding gonsde als een mantra door mijn hoofd: Het is gelukt!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: