Spring naar inhoud

Recensie | Goodbye, Christopher Robin (2017)

Wanneer schrijver A.A. Milne terugkeert van de Eerste Wereldoorlog trekt hij zich terug met zijn vrouw en jonge zoontje in East-Sussex. Geplaagd door PTSS probeert hij zijn leven en werk weer op te pakken. Hij bouwt ook een bijzondere band op met zijn zoontje.

Bron: Moviefloss.com

GOODBYE, CHRISTOPHER ROBIN is het verhaal van de jonge Christopher “Billy Moon” Milne (Wil Thilston, later Alex Lawther, ook bekend als de jonge Alan Turing in THE IMITATION GAME) die opgroeit met een vaak afwezige moeder (Margot Robbie, SUICIDE SQUAD) die liever een dochter had gehad en een vader (Domhnall Gleeson, EX MACHINA) die regelmatig last heeft van oorlogsflashbacks.

Wanneer zijn vrouw voor geruime tijd naar Londen is vertrokken en nanny Nou, Billy’s tweede moeder, door familieomstandigheden ook thuis is, zit Milne thuis met zijn zoontje. De zorg voor de jonge Billy gaat stug, zeker als Milne zich afsluit om te schrijven en daardoor bedtijden vergeet. Toch groeien de twee langzaam naar elkaar toe. Billy en zijn vader trekken veel samen het bos achter het huis in, bouwen dingen en verzinnen verhalen voor een teddybeer die Billy overal mee naar toe sleept. Langzaam bouwen die verhalen zich uit, met andere knuffels als een klein varkentje, ezel en uil. En langzaam, door het spelen, ontstaat wat ooit de bekende verhalen van Winnie the Pooh zullen worden. Als Mrs. Milne vanuit Londen de leuke gedichtjes en teksten aan een uitgever laat lezen is het hek van de dam. De rage Winnie the Pooh is geboren.

GOODBYE, CHRISTOPHER ROBIN is een film niet zozeer over het ontstaan van Winnie the Pooh, maar meer over hoe Winnie, Eeyore, Rabbit en Piglet van een leuke zomeractiviteit met zijn vader langzaam het leven van Billy en zijn ouders overneemt. Tot afschuw van de jonge Milne, die constant moet opdraven voor interviews en door de media steevast ‘Christopher Robin’ genoemd wordt.

Gleeson is perfect in zijn rol. Zijn relatie tot zijn zoontje, voor het grootste gedeelte gespeeld door Thilston, is de reden waarom de film werkt en de sentimentaliteit wat op de achtergrond houdt. Ook Lawther zet een goede, oudere Billy neer. Eentje die waar hij maar komt achtervolgd wordt door Winnie the Pooh en hoe ouder hij wordt, hoe minder hij er mee te maken wil hebben. Het is jammer dat die relatie tussen de oudere Billy, Milne en diens werk niet net zo wordt uitgediept als bij de jongere, want daardoor komt Billy’s tirade, vlak voor hij als soldaat zal gaan vechten in de Tweede Wereldoorlog, wat zwak over.

Een ander minpuntje is Daphne Milne. Margot Robbie doet erg haar best om van een een dimensionaal personage meer te maken dan ze is, maar het personage blijft uiteindelijk een beetje een karikatuur. En dat is ook het grote minpunt van de film: regisseur Simon Curtis (WOMAN IN GOLD) wil te veel in te weinig tijd, waardoor interessante dingen vaak te snel worden afgewerkt.

Uiteindelijk is GOODBYE, CHRISTOPHER ROBIN een interessant kijkje in het leven van de familie Milne en het ontstaan van Winnie the Pooh. Wat mij betreft had er echter veel meer in gezeten dan dat er uitgehaald is.

Rating: 5,5/10

Advertenties

2 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: