Recensie | Coco (2017)

on

Dia de los Muertos is het Mexicaanse feest ter ere van de doden dat op 1 en 2 november gevierd wordt. Vrienden en familie worden feestelijk herdacht tijdens deze ‘dag van de doden’. Zo ook in Miguel’s familie, waar sinds het verdwijnen van Miguel’s over-overgrootvader geen muziek meer geduld wordt. En laat dat nou net Miguel’s grote passie zijn.

Bron: HDwallpapers.com

Miguel’s (Antony Gonzalex) passie is ook wat hem in moeilijkheden brengt als hij de gitaar van de overleden legendarische zanger Ernesto De La Cruz (Benjamin Bratt), die volgens Miguel zijn weggelopen over-overgrootvader is, steelt om stiekem op te treden op een festival ter ere van de zanger.
Maar van de doden steelt men niet, dus als consequentie komt Miguel terecht in het Dodenrijk, een felgekleurde wereld vol familie, versierde schedels en avontuur.

De film van regisseurs Lee Unkirch (TOY STORY 3) en Adrian Molina (THE GOOD DINOSAUR) is wat je van een Pixar-film kunt verwachten. Veel humor, een trieste noot en een wijze les. Maar daar komen ook zwakheden bij kijken. Zo word van Miguel’s sidekick, de straathond Dante, te overduidelijk een Deux Ex Machina gemaakt in de finale en de rol van Ernesto De La Cruz had wat mij betreft veel meer ingezeten. Miguel’s dode familieleden komen ook niet bijzonder interessant over. De animatie is tip-top, maar daar blijft het ook bij. Animaties. Ze worden nauwelijks verder uitgewerkt dan één dimensionale manieren om de plot voort te drijven.

Met Miguel’s passie voor muziek en de plot rondom zijn verdwenen over-overgrootvader die muzikant was, is het niet meer dan logisch dat muziek een grote rol in de film speelt. Laat ik de lezer bij dezen meteen gerust stellen, er komt geen echte hit uit deze film, dus FROZEN-achtige taferelen zullen niet plaatsvinden. Maar de muziek en liedjes, gecomponeerd door Michael Giacchino, die ook de muziek voor Pixar’s hit INSIDE OUT componeerde, is volop aanwezig en weet een bijzondere sfeer te creëeren. Eentje die goed lijkt te passen bij dit stukje Mexicaanse cultuur.

Een van de meest lovenswaardige dingen van Coco is over hoe ze met het titelpersonage, Miguel’s dementerende over-overgrootmoeder omgaan. Unkirch en Molina’s behandeling van het thema dementie en vergeten verdient wel enige lof. In zijn geheel is COCO een stabiele Pixar-film met leuke personages, schitterende beelden en een mooi, zij het wat rommelig, verhaal.

Rating: 7/10

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Ik heb de film nog niet gezien, maar ik ben erg benieuwd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s