Spring naar inhoud

Fictie | Storm

Storm was voorspeld. ‘Code oranje’ noemden ze het in die begindagen. Het zou maar een dag of twee duren, vond het KNMI. Grote plassen water hadden zich om overvolle putjes langs de stoepen gevormd. Lucht en treinverkeer lag stil en iedereen werd met met enige regelmaat gemaand binnen te blijven. Dit was acht maanden geleden.

Bron: WeeronlineNieuws.nl

De stroom ging er het eerste aan. Omgevallen bomen op elektriciteitsdraden. Door het hele land. Back-up generatoren konden ook maar zo lang blijven draaien. En niemand waagde zich in de storm naar buiten, dus waren er ook nergens monteurs aanwezig. En het voedsel in huis raakte na twee, drie weken al aardig op. Zeker bij mensen die niet naar de supermarkt waren gegaan toen de storm nog in kracht aan het toenemen was.

We leefden zo dicht mogelijk tegen elkaar aan. Eén keer per dag stookten we voor een korte periode een vuurtje, maar omdat we hout moesten bespraken, had iedereen het voortdurend koud. Maar we waren er nog, dat was het belangrijkste. Door een oude transistorradio kregen we nieuws over hulptroepen Amerika en Engeland, die door middel van storm-bestendige voertuigen voedselpakketten zouden droppen. Maar de hoge golven en de inmiddels grotendeels onder water gelopen badplaatsen zorgden dat het heel erg langzaam op gang kwam, allemaal.

Om maar te zwijgen over de schade die overal zichtbaar was. Wij waren er nog redelijk goed vanaf gekomen. Een houten bankje door het raam in de voorkamer en wat los puin door ramen op de tweede verdieping. De overburen waren er slechter aan toe, daar lag al geruime tijd een Ford Focus in de gang.
Ondanks de kou, de honger en het gevaar waren we allemaal blij dat we nog leefden. Zeker wanneer één van de weinige radiozenders die nog in de lucht waren per gemeente de doden van die dag voorlas.

En toen kwam jij. Op een grijze (want dat waren ze immers allemaal) morgen strompelde je onze kamer in. Buiten adem van de harde wind en met een grote grijns op je gezicht. Je ging alle kritiek over hoe je je in dit weer buiten had gewaagd gelaten tekeer en knipoogde naar me. Er was eten, zei je. En vers water! Ik stond te snel op en merkte toen pas hoe verzwakt ik was. Je sloeg je arm om me heen en hielp me naar buiten.

En ja hoor: massieve voertuigen reden op slakkengang door de straten, omringd door mannen in het groen met dozen vol voedsel en waterflessen. Nu pas merkte ik dat de wind niet meer zo fel waaide als de afgelopen tijd.

En héél even meende ik zelfs een beetje zon tussen de grijze wolken door te kunnen zien.

Advertenties

1 reactie »

  1. Bijzonder, spannend en voorstelbaar… laten we vooral bescheiden blijven en niet menen dat wij als kleine mensen invloed hebben op de ‘elementen’.. Dank je Daan!

    Ik wens je een goed, positief en gezond jaar toe!

    Liefs van laura

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: