Fictie | Persoon Van Het Jaar

Het regent nog steeds als hij, nog gapend en in zijn pyjama, de post van de mat haalt. Brieven, rekeningen, een kaartje van een familielid in een warm land, en reclamefolders die ondanks de NEE-NEE sticker onafgebroken blijven komen. Dan valt zijn oog op een beige envelop met een rode rand er omheen.

Bron: DailyWire.com

De envelop voelt zwaar, het is duidelijk duur papier. Met een vinger maakt hij een lelijke scheur in de envelop. De brief zelf is op simpel papier gedrukt. Snel scant hij de inhoud. Het blijkt een uitnodiging voor een award ceremony. Hij snuift minachtend en wil de envelop op de stapel reclame, bestemd voor de prullenbak, gooien. Maar iets weerhoudt hem er van. De onderste alinea bevat een lijst met genodigden. En daar herkent hij er één van.

Het mocht niet zo zijn. De druk van het publiek dat meende recht te hebben op zijn privé-leven, de constante vraag naar zijn mening over zaken waar hij geen verstand van had, geen interesse in had of simpelweg geen geduld voor had. Al deze dingen zorgden ervoor dat ze steeds minder spraken over wat er toe deed. Zijn wantrouwen voor journalisten sloeg onbedoeld over op haar. En ja, diep van binnen wist hij ook wel dat ze nooit iets zonder zijn toestemming zou publiceren. Dat ze nog nooit enige blijk had gegeven van onbetrouwbaarheid. Maar in die verwarrende tijd na wat door de media betiteld werd als de ‘Schiphol Shootings’ ging het steeds slechter. De operatie, revalidatie en de bezoeken aan een psychiater waren één ding, maar hoewel zijn vriendin nooit iets zonder samenspraak over hem zou schrijven, vond ze wel dat mensen recht hadden op zijn verhaal. En liet haar mening daarover herhaaldelijk horen.

Hij haalt luidruchtig zijn neus op en veegt met een hand over zijn gezicht. Een gebaar waar hij meteen spijt van heeft, want het metaal van zijn hand, die aan een net zo mechanische arm vast zit, schraapt pijnlijk over zijn huid. Hij vloekt zacht. Recht op zijn verhaal. Hah. Waarom? Hij heeft immers iets gedaan wat iedereen gedaan zou hebben. Of in ieder geval zou moeten doen. Dat hij daarbij zijn linkerarm had verloren vond hij nog niet eens zo erg. Dankzij zijn spontane actie redde hij de levens van een moeder en dochtertje.

Hij wil zich omdraaien als er uit de envelop een briefje valt. Een schema van de dag, zijn zitplaats tijdens het diner en een RSVP-strookje dat hij vóór het einde van de week op de bus dient te doen. Bij de tafelindeling ziet hij nog een bekende naam, namelijk die van een minister die hem die maanden na de ‘Shootings’ gebruikt heeft om de meest belachelijke wetten er door te rammen. Bagage en kleding op vliegvelden en stations moet tegenwoordig doorzichtig zijn, waardoor iedereen in  zijn of haar ondergoed moest reizen. Zij het dan wel gekleed in een doorzichtige poncho-achtige zak. In de hysterie na de schietpartij (781 doden, zou later blijken) werd er niet gedacht aan privacy, zolang reizigers maar het gevoel hadden dat ze veilig waren. Uiteraard gold dit ook voor boerka’s en andere religieuze lichaamsbedekking.

Hij loopt naar de keukentafel en gaat met een zucht zitten. Hij bladert wat door de overige post, maar keert toch weer terug naar die brief. Hij ziet nu dat het logo van Time Magazine is. Althans, de Nederlandse uitgave ervan. Hij leest de brief nog eens door en komt erachter dat hij als ‘Persoon van het Jaar’ zal worden gehuldigd. Zijn cynisme strijdt met de aandrang om nu toch eindelijk eens zíjn kant van het verhaal te vertellen. Niet zijn verhaal van de schietpartij, maar over de nasleep. Hoe niet een explosie, maar de media zijn leven verwoest heeft. Hoe de alom geprezen ‘burgerjournalistiek’ hem zijn werk als docent onmogelijk heeft gemaakt.

Hij rommelt met zijn goede hand in een lade onder het aanrecht om een pen te vinden. Hij zou ze de waarheid vertellen. Juist in deze tijd, waarin de waarheid het liefst zoveel mogelijk geweerd werd, zou hij ze zeggen hoe het echt zat. Of ze dat nou wilden of niet. Met de punt van de pen iets te hard op het papier kruist hij het vakje ‘aanwezig’ aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s