Fictie | Kerst

Zachte muziek vulde de kamer. Sneeuw dwarrelde traag langs de ramen en vuur knapperde in een kleine open haard. We hingen uit te buiken in stoelen of op banken. Ik plukte wat aan een draadje van mijn kersttrui en glimlachte.

Bron: DailyHive.com

         Het was kerstvakantie en we waren net klaar met eten, een driegangendiner waar we allemaal aan bijgedragen hadden. We begonnen het diner in jasje-dasje (of jurk, in Anna, Elanor en Emilia’s geval), en eindigden allemaal in een kersttrui met -naast sneeuwpoppen en kerstbomen- het logo van de Gulden Draeck er op. Op een tafeltje stond een bord met Prauwels, Hernhuttertjes en Janhagels. Echte, Utrechtste koekjes, met dank aan de moeder van Pepijn.
         ‘David, vang!’ Een grote prop cadeaupapier kwam mijn kant op zeilen. Ik ving ‘m en gooide de prop richting Max, die in een nieuw boek zat te bladeren. ‘Ey!’
‘Het sneeuwt bijna niet meer, wie gaat er mee naar buiten?’ Elanor stond op. ‘Wie het laatste buiten is wordt helemaal ingezeept,’ voegde Emilia er aan toe. Dit veroorzaakte een stormloop naar de jassen en niet veel later stonden we alle zes in het plantsoen aan de overkant.
         Max, Anna en ik hadden het er over hoe groot een sneeuwpop zou kunnen worden zonder dat ‘ie om zou vallen toen iemand plotseling sneeuw achter in mijn kraag dumpte. Ik draaide me om en keek recht in het grijnzende gezicht van Elanor.
         ‘Dat zet ik je betaald!’ Ik graaide wat sneeuw bij elkaar en rende achter haar aan. Sneeuwballen ontwijken en tegelijkertijd terugvuren was geen sinecure, maar uiteindelijk wist ik Elanor te bereiken. Opeens verloor ik door een losse tak mijn evenwicht en vielen we beiden in een struik. Lachend en met sneeuw in onze kleren en haren krabbelden we op en liepen we terug naar de rest.
         ‘Warme choco?’ vroeg Anna. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen en dus zochten we met zijn allen weer de warmte op.
Binnen doken we de warme woonkamer in. Er ontstond een worsteling tussen Max en mij over wie het dichtst bij het vuur mocht zitten. Uiteindelijk won Pepijn door in een onbewaakt moment gewoon te gaan zitten. Pepijn was de langste van ons, dus pogingen om hem van zijn stoel te krijgen mislukten jammerlijk.
         ‘Pep, denk je dat je ouders een fles wijn waarderen?’ Max, die een bank verderop had plaatsgenomen, zat achter zijn iPhone. ‘Als dank dat we hier in de vakantie mogen zitten?’
         ‘Ja hoor, wat voor wijn had je in gedachten?’
Max schoof zijn telefoon naar Pepijn toe. ‘Mijn vader zweert hierbij. Hij is wat prijzig, maar als we ‘m met zijn allen geven moet dat te doen zijn.’
         ‘Bestel maar, dan is ‘ie als het echt kerst is binnen.’
Anna en Emilia kwamen binnen met grote mokken warme chocolademelk, de muziek ging weer aan en Elanor kroop wat dichter tegen me aan op de bank.
         ‘Vrolijk kerstfeest,’ zei ze zacht. Ze tikte met haar mok tegen de mijne. Ik keek de groep rond.
Ja. ‘Vrolijk kerstfeest.’ Een slok van de warme chocolademelk verdreef de laatste kou.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Esra schreef:

    Zoveel schrijfpret door die sneeuw 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s