Fictie | Op Zaal

De regen tikt tegen de ramen. Buiten rijdt een auto voorbij. Aan de overkant zijn precies dezelfde ramen als die waar je doorheen kijkt. Je heb het koud. Gewikkeld in een dikke trui en met een deken om je heen, en nóg heb je het koud.

Bron: DJGA.nl

Je arm jeukt. Je bestudeert de blauwe plekken die er constant op verschijnen wanneer er weer bloed geprikt moet worden. Om de zoveel tijd vraagt men of je wat wil drinken, maar dorst en honger zijn ver uit je gedachten. Het infuus op je hand jeukt en van de zuurstof in je neus wordt je licht in je hoofd. Om de zoveel tijd begint er een alarm te piepen.

De tijd lijkt voorbij te kruipen. Je kijkt filmpjes op YouTube, ligt met je ogen dicht naar muziek te luisteren of probeert wat te lezen. Alles om jezelf af te sluiten van de sleur. Maar met enkel dunne gordijnen tussen de bedden komt alles binnen. ALLES. Pijnkreten, intieme gesprekken met doktoren, de stank van braaksel. Van ontlasting bij buren met een stoma. Bij de afdeling MDL (Maag, darm en lever) is alles mogelijk.

Een der zaalrituelen is het wisselen van de wacht. Er komt een nieuwe zaalgenoot binnen. Op bijna laconieke wijze wordt ook hem of haar een lijst vragen voorgeschoteld die wij allemaal hebben gehad. En ook al met pen hebben ingevuld. Het is een soort ritueel, een soort inburgeringscursus maar dan met vrij te interpreteren antwoorden. Alles komt voorbij, van allergieën tot de vraag of je wel of niet gereanimeerd wil worden. En dat allemaal op dezelfde vrolijke toon.

Maar het ergste is het niets doen. Al dan niet gekluisterd aan een stroef rijdende infuuspaal kun je je vaak maar een rondje over de verdieping permitteren totdat het ding van wanhoop weer gaat loeien. Verder kun je verhuizen van stoel naar bed, wachtend op bezoek of op de nacht, want dan is er weer een dag voorbij.

Met al die saaiheid lijkt slapen het ultieme tijdverdrijf, maar dat valt ook zwaar tegen. Gedurende nacht wordt je ook voortdurend wakker gejengeld door een op hol slaand infuus, door je eigen pijn, door de pijn van anderen, door de stilte die niet stil genoeg is. Met lange, onrustige uren tot gevolg.

Wanneer de morgen komt is slaap een oude vriend, waar je met wat melancholie aan terugdenkt. Je wordt gewekt voor pillen en check-ups. Je arm wordt weer afgekneld voor onderzoeksdoeleinden, er wordt ruw een thermometer in je oor gewurmd en met twee bruine boterhammen met een plak te zoute ham en jong belegen kaas is een nieuwe, lange dag begonnen. 

Advertenties

3 Reacties op “Fictie | Op Zaal

  1. Mooi geschreven! En zo goed en herkenbaar verwoord. Ik weet nog toen mijn moeder op de IC lag, dat het ziekenhuis vooral bestond uit heel veel wachten. En er was niets te doen, behalve wachten en een beetje de tijd verdrijven. Dit verhaal verwoord heel mooi hoe dat voelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s