Recensie | Baby Driver (2017)

Twee mannen en een vrouw stappen uit een auto en verdwijnen een gebouw in. Ondertussen gaat de chauffeur van de auto los op de muziek op zijn iPod, terwijl er binnen een overval gepleegd wordt. De toon voor BABY DRIVER is gezet.

Bron: Letterboxd.com

In deze nieuwe film van regisseur Edgar Wright (SCOTT PILGRIM VS. THE WORLD) speelt Ansel Elgort (DIVERGENT, THE FAULT IN OUR STARS) een jonge vluchtwagenchauffeur Miles, bijnaam “Baby”, die in zijn element is als hij muziek op heeft. Voor zijn baas en mastermind Doc (Kevin Spacey, HOUSE OF CARDS) rijdt hij overvallers rond op zijn eigen onnavolgbare manier. In zijn vrije tijd maakt hij remixen met geluiden en stukjes conversatie die hij met een voice recorder opvangt. Miles woont, na de dood van zijn ouders, bij zijn dove pleegvader die hem probeert over te halen een normale baan te vinden.

Naast Elgort en Spacey heeft BABY DRIVER een enorm gevarieerde cast die voornamelijk bestaat uit overvallers onder leiding van Doc. Jon Bernthal, Jon Hamm, Jamie Foxx en zelfs Flea, de bassist van de Red Hot Chili Peppers, voornamelijk bekend van zijn bijrol in BACK TO THE FUTURE. Het enige lichtpuntje in de wereld waarin Baby zich op last van Doc begeeft is Lily James (DOWNTON ABBEY) als serveerster Debora. Maar gaat een overval mis af en Baby, Bats (Bernthal), Griff (Hamm) en Eiza González als ‘Darling’ moeten alles op alles zetten om de politie te slim af te zijn.

BABY DRIVER is een film met veel achtervolgingen en snelle muziek en een link met de Fast 2 Furious-franchise zou zo gelegd kunnen zijn. Ook Bonnie & Clyde, het Amerikaanse dievenkoppel, zou zo een inspiratie kunnen zijn, zeker gezien de relatie tussen Griff en ‘Darling’. Een extra goede scène is die waarin Baby’s iPod wordt geraakt door een kogel en hij dus zonder muziek komt te zitten. De wanhoop waarmee hij naar een andere bron van muziek zoekt, onder druk van sirenes en kogels, geeft het de scène een extra laag van spanning. 

Omdat Baby zo gefixeerd is op muziek is het vanzelfsprekend dat de soundtrack een grote rol speelt. Bijna als een zelfstandig personage. Artiesten als de Beach Boys, Simon en Garfunkel, Barry White, Beck en vele andere artiesten geven de film, en de vele personages, kleur.

BABY DRIVER voelt als een klassieker. Als zo’n Elvis Presley of James Dean-film. Door de muziek, maar ook door de stugge, stille Ansel Elgort. Ondanks de uitgebreide cast krijg je van geen van de criminelen echt hoogte, op wat stereotypes na. Ook de relatie tussen Baby en Debora wordt wat mij betreft te weinig belicht, hoewel er zeker chemie is tussen Elgort en James. En hoewel Kevin Spacey nooit meer wordt dan een doorsnee onderwereldbaas weet hij met zijn aanwezigheid en zijn stem alle scènes te stelen waarin hij zit.

Alles bij elkaar genomen is BABY DRIVER een kleurrijke heist-film die hier en daar de grenzen van het genre opzoekt, maar ze toch niet weet te doorbreken.

Rating: 7/10

Advertenties

Een Reactie op “Recensie | Baby Driver (2017)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s