Fictie | Twee Woorden

De muziek vult de avond met melodieën, de lichtjes in de bomen zijn sprookjesachtig. We wiegen zachtjes heen en weer op de tonen van Dexter Gordon’s trompet. Om ons heen wordt er gepraat en gelachen terwijl het langzaam donker wordt.

Bron: Tumblr.com

Sommigen zitten nog aan tafel. Lege borden en een zacht nagloeiende barbecue zijn de overblijfselen van een feestmaal. Kinderen rennen tussen de lampjes door, volop profiterend van de zomeravond. Een grijszwarte kat heeft een lege stoel tot zijn troon verkozen en bekijkt alles met waakzame blik. In een hoek van de tuin, bij een fel brandende vuurkorf staan wat mannen met een glas in de hand te praten. Amberkleurig vocht schittert tussen hun vingers.

Het zijn avonden die je eigenlijk voor eeuwig door wilt laten gaan. Avonden waar later op terug wordt gekeken met ‘Weet je nog, toen?’ en een nostalgisch ‘Ja, wat was dat gaaf’. De eerste keer radio maken, de eerste zoen, avonden in de kroeg, die reis door Europa na de middelbare school, en nu deze avond. Iedereen is er, er vloeit voldoende alcohol en er is fijne muziek. Wat wil een mens nog meer?

Dat dit nooit zal ophouden. Méér van dit soort momenten om je wanhopig aan vast te klampen, terwijl de tijd je langzaam inhaalt. Hoe vaak kan ik zo’n avond als deze nog meemaken? Nu weet ik het nog. Nu kan ik me alles nog herinneren. Nu kan ik de geur van het brandend hout in de vuurkorf nog inademen. De whiskey in mijn glas nog ruiken. Ik kan nog praten, lachen en zingen, zoenen, liefhebben. Maar voor hoe lang nog?

Op de middelbare school kwam ik ooit twee woorden tegen die me, na al die tijd, nog steeds bij zijn gebleven: Memento Mori. Gedenk te sterven. Of misschien beter: bedenk dat je sterfelijk bent. En dat doe ik. Nu meer dan ooit. Het is een lijfspreuk geworden. Twee woorden die me er aan herinneren dat je alles uit het leven moet halen in de tijd die je nog hebt. Een soort carpe diem, maar dan dieper en meer gegrond in het feit dat ik sterfelijk ben.

Ik ga op een muurtje zitten en ze komt naast me zitten. Ze kust me en legt haar hoofd tegen mijn schouder. Ik sla mijn arm om haar middel. Ze heeft een glas witte wijn in haar haar rechterhand. In het licht van één van de vele lampjes is de stam van de boom achter ons zichtbaar. Er staan twee woorden ingekerfd, met daar boven zes namen en een drakenkop.

Advertenties

3 Reacties op “Fictie | Twee Woorden

  1. Hoi Daan, wat een GAAF verhaal wederom, een sfeer om vast te houden.. en ‘memento mori’? wel realistisch maar jij bent nog zo jong….

    Lieve groet,

    Laura

  2. Zo is het. Alles gaat voorbij. Maar tegelijkertijd is er ook nog veel tijd om dingen nog eens dunnetjes over te doen. En als je dan aan het einde bent is het misschien ook wel mooi geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s