Fictie | All The Time In The World

We lopen hand in hand door de stad. Het is niet meer zo warm als vorige week. Een hoop regen en een frisse wind hebben het laatste beetje benauwde Nederlandse hitte weggeslagen. Blauwe lucht en grijze wolken kruipen boven ons voorbij.

Bron: Tumblr.com

We lopen langzaam. Ondanks de tijd van het jaar heb ik een redelijk warme jas aan. De muts op mijn hoofd verbergt mijn haar, of wat er van over is, en een stuk rode, geïrriteerde huid. Er toetert een auto ongeduldig als we oversteken. Alles kost moeite. Denken, lopen. Soms zelfs adem halen. We lopen langs verlichte etalages. De geuren van verschillende restaurantjes hangt permanent in de smalle straat.

Ze knijpt in mijn vingers en we blijven even stil staan voor een boekwinkel. Door het etalageraam heen zwaait ze naar een bekende, de eigenaresse van de winkel, die ons meteen naar binnen wenkt. Het is een kleine, knusse boekwinkel met voorin, in felle kleuren en met veel kussens en houten treintjes, de kinderboeken. De geur van boeken is altijd mijn favoriete geur geweest. Nieuwe boeken ruiken fris, naar avontuur, naar ontelbare mogelijkheden. Oude boeken ruiken naar geschiedenis. Naar verhalen die buiten de bladzijden hebben afgespeeld. Naar tabak en wijn en brandend hout.

Ik kijk naar haar, hoe ze geanimeerd staat te praten met een vrouw die ik vaag herken. Van een feestje, volgens mij. Haar wangen zijn rood, zoals altijd wanneer ze gepassioneerd is. Ik probeer het gesprek te volgen, maar mijn gedachten laten het niet toe. Iets wat tegenwoordig vaak voorkomt. Ik blader wat onhandig met één hand door een nieuwe thriller van een auteur waarvan ik ooit een boek heb gelezen, maar vergeten ben hoe het heette. Buiten slaat een klok vier keer. We nemen afscheid van de vrouw achter de balie. Ze geeft ons nog een hand en kijkt even meewarig naar mijn gezicht. Ik grap dat ik niet voor niets een goede kop heb voor de radio, maar daar wordt ze ongemakkelijk van. Jammer dan. We lopen de winkel uit, richting de bushalte.

We gaan helemaal achteraan zitten. De bus is warm en het lichte geschud en gezoem zorgt er voor dat de moeheid, die toch al door mijn lichaam raasde, zich van me meester maakt. Mijn oogleden worden zwaar. Mijn vingers voelen ijskoud, verstrengeld met haar warme. Mijn hoofd ligt tegen haar schouder. Als dit een roman was, had ik de rest van de pagina’s eruit gescheurd. Tot hier, gevangen in de eeuwigheid.

Alle tijd van de wereld in dit ene moment.

Advertenties

6 Reacties op “Fictie | All The Time In The World

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s