Recensie | The Sound of Music (1965)

Salzburg, vlak voor de annexatie van Oostenrijk door de Nazi’s. Het verhaal is bekend. Onstuimige postulante wordt gouvernante van zeven kinderen en brengt de muziek terug in hun leven. In 2015 vierde THE SOUND OF MUSIC haar vijftigste verjaardag.

Bron: VanityFair.com

Wanneer de groene heuvels en de eerste klanken van het titelnummer The Sound of Music binnenkomen wordt de kijker vervuld met een vorm van nostalgie. THE SOUND OF MUSIC is niet voor niets een klassieker die nog vaak wordt uitgezonden. Bijna iedereen kent wel Do-Re-Mi of Edelweis, de ode aan Oostenrijk en één van de laatste nummers die door Oscar Hammerstein II geschreven is en door Richard Rogers van melodie voorzien.

THE SOUND OF MUSIC is het geromantiseerde levensverhaal van de Oostenrijkse non Maria die als gouvernante voor het gezin van kapitein Von Trapp gaat werken en uiteindelijk deel gaat uitmaken van de familie. Wanneer Oostenrijk geannexeerd wordt door de nazi’s vlucht de anti-Duitse familie naar Amerika.
Maria wordt in de film gespeeld door een piepjonge Julie Andrews (MARY POPPINS) en de rol van kapitein Von Trapp wordt gespeeld door theateracteur Christopher Plummer (THE IMAGINARIUM OF DOCTOR PARNASSUS).

Ondanks de wolk van nostalgie die er steevast om THE SOUND OF MUSIC heen hangt, is het nog steeds een fijne film om keihard mee te brullen. Julie Andrews, die gecast werd omdat regisseur Robert Wise footage van de toen nog niet voltooide MARY POPPINS zag, is innemend als altijd. De liedjes zijn zo zoet dat je je tanden er op breekt, maar dat zoete wordt tegengegaan door het zichtbare plezier dat van de kinderen en Andrews af komt. De Do-Re-Mi montage doet verlangen naar de bergen en het duet Sixteen Going On Seventeen, tussen oudste dochter Liesl (Charmian Carr) en postbode Rolf (Daniel Truhitte), doet denken aan eerste liefdes.

De liedjes zijn nog even pakkend of ontroerend als vroeger. Climb Every Mountain, gezongen door de Mother Abbess (Peggy Wood) zorgt nog steeds voor kippenvel. Met alle nieuwe restauraties en heruitgaven hoor je wel goed dat, bijvoorbeeld, Christopher Plummer’s gezang gedubbed is. Maar veel doet dat niet aan de film af. De shots van Stift Nonnberg, oftewel Nonnberg Abbey en Salzburg en omgeving zijn nog steeds erg uitnodigend.

Ik heb de film een hele tijd geleden voor het laatst gezien, dus wat ook opvalt is de dreiging van de nazi’s. Of dat nou door de swastika-vlaggen komt, of door gesprekken tussen personages, maar in mijn herinneringen werd er veel minder aandacht aan besteed. Een positieve (her)ontdekking, overigens -want anders zou de film misschien te zoetsappig zijn geweest.

De release van THE SOUND OF MUSIC in 1965 redde het noodlijdende 20th Century Fox en is in 2003 terecht opgenomen in The Academy Film Archive. De film was een stepping stone voor Julie Andrews, die daarna nog meer geschiedenis schreef als, onder andere, Mary Poppins en als koningin in THE PRINCESS DIARIES, tegenover Anne Hathaway.

Natuurlijk is de film voor een groot gedeelte pure kitch en nostalgie, dat kan niet anders. Maar het is wel een film die nog steeds geweldig is om af en toe nog eens terug te zien!

Advertenties

Een Reactie op “Recensie | The Sound of Music (1965)

  1. Ooooh ja de Sound of Music vind ik nog steeds fantastisch. Het was een van die films die ik vroeger keek als ik ziek was en waar ik nog steeds heel nostalgisch blij van wordt haha

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s