Fictie | Blow Us All Away

on

Hij heeft geen idee waarom hij opeens wakker is. Het is half vijf in de ochtend, volgens de wekker. Met open ogen ligt hij te luisteren naar de geluiden van de auto’s die voorbij rijden. Wanneer duidelijk wordt dat er van slapen niets meer terecht komt, staat hij op.

Bron: Tumblr.com

Hij duwt de gordijnen rond zijn bed aan de kant en gooit zijn benen onder de lakens vandaan. Hij grist zijn kamerjas van een stoel naast het bed en slaat hem om. Zijn blote voeten vinden de koude, houten vloer. In stilte loopt hij de kamer door. De deur piept een beetje als hij hem opent. Het gepiep van het scharnier klinkt tien keer zo luid in de stilte. Hij loopt naar de badkamer en vult een glas water. Het glas is in één keer leeg. Hij gooit wat koel water in zijn gezicht.

Langzaam loopt hij over de gang. De grote ramen aan de voorkant kijken uit op een pleintje. Boven de huizen, die in een semi-cirkel om het plein staan opgesteld als een monopoli-spel, begint de blauwe ochtendkleur zich voorzichtig met het zwart te vermengen. Twee fietsers zwabberen het plein over. Twee meisjes, jonge vrouwen eigenlijk, die misschien wel tot in de ochtenduren in een bar hebben gezeten. Ze giechelen, het klimt tussen de huizen omhoog.

Hij draait zich om en wil eigenlijk terug in bed kruipen als zijn benen hem haast automatisch de andere kant op brengen. Een andere kamer. De deur staat op een kiertje. De kamer wordt spookachtig verlicht door een honderdtal aan glow-in-the-dark sterren op het plafond. Naast de ingang staat een bureautje dat vol ligt met tekenvellen, potloden, stiften en vetkrijtjes. Hij loopt verder de kamer in. In het bed ligt een meisje. Een glimlach speelt om haar lippen en hij zou er alles voor geven om te weten te komen waar ze van droomt. Af en toe zucht ze.

Hij moet denken aan de twee jonge vrouwen op de fiets. Ooit, hopelijk over een heel lange tijd, zal zijn meisje ook zo fietsen. Feestjes, colleges, bier of wijn. Vriendjes, of vriendinnetjes, dat was ook goed. Maar in ieder geval gelukkig, dat hoopt hij. En een goede studie. In een wereld die niet meer zo eng is als nu.
Voorzichtig gaat hij op de rand van haar bed zitten en veegt wat haar uit haar gezichtje.

Naast haar kussen zit een bruine beer, in een onderbroek met wit-groene strepen, tegen de muur. Als een stille, maar waakzame beschermer. Hij groet de knuffelbeer, streelt haar wang, kust haar voorhoofd en staat weer op. Bij de deur draait hij zich om en kijkt nog een keer naar het slapende meisje. Dan draait hij zich om en sluit de deur achter zich.

And you’ll blow us all away, someday, someday…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s