Fictie | Een Lang Verhaal

De kamer was donker. Tussen kiertjes van de gordijnen sijpelde wat daglicht, waardoor er slechts contouren zichtbaar waren. Korrelig als in een foto met een goedkope lens. De lucht was bedompt en zwaar.


Amafa.com.au

De rode cijfers van een wekkerradio doorsnijden de schaduwen. Op de tast zoek ik naar het lichtknopje. “Zoek”. Natuurlijk weet ik waar het lichtknopje zit. Toch is zoeken een passend woord. In het donker zijn dingen vaak nooit waar ze zich in het licht bevinden. Deurklinken die hoger of lager zitten, lichtknopjes die wat verschoven zijn. Alsof alles in het donker even helemaal overhoop wordt gehaald.

De spaarlamp komt moeizaam tot leven. Schaduwen trekken zich langzaam en met tegenzin terug, vluchtend voor het licht. De kamer ligt er nog net zo bij als dat ik hem heb achter gelaten. Het bed onopgemaakt, een stapel platen (onder andere Gorillaz, Pink Floyd en Springsteen) liggen in een rommelig stapeltje naast de platenspeler. Op alles ligt een klein laagje stof. Ik loop naar een klein bureautje, met links en rechts deurtjes. Ik open het rechtste deurtje en trek een lade open. Bovenin ligt een nette folder. Een folder die ik tot nu toe nog niet heb durven aanraken. Ik aarzel, mijn vingers zweven boven de folder. Ik durf eigenlijk niet. De map pakken en open maken is alleen maar meer bewijs dat jij er niet meer bent. Mijn hand trilt een beetje.

In de folder zitten enveloppen. Dikke, met de namen van onze vrienden er op. En instructies voor de crematie. Of in ieder geval voor de ceremonie vooraf. Ik pak het stapeltje enveloppen eruit en zie mijn naam ertussen. Natuurlijk. Je moet en zal het laatste woord hebben, denk ik terwijl ik zwak glimlach. Ik leg de enveloppen apart en zie een lijstje met muziek. Geen suggesties, staat er in stift boven. Nee, je zou eens iemand anders je muziek voor je laten bepalen, denk ik smalend.
Als laatste stuit ik op een stapeltje papier met een titelpagina waarop groot ‘Testament’ geschreven staat. Natuurlijk wist ik dat dat zou komen, maar om het zo zwart op wit te zien staan was toch een schok. Weer een teken dat je er echt niet meer bent.

Een traan glijdt over mijn wang en valt op het witte papier. Ik sla de titelpagina om en er tussenuit valt een opgevouwen, gelinieerd kladblaadje. Ik buk me om het op te rapen. Als ik het uitvouw moet ik hardop lachen. Het is de tekst van het nummer ‘Testament’, van Lange Frans.

Waar zal ik beginnen, ’t is een lang verhaal

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s