Recensie | Beauty & the Beast (2017)

Disney is erg op dreef wat betreft live-action remakes. Na CINDERELLA en THE JUNGLE BOOK is nu ook BEAUTY & THE BEAST aan de beurt. In deze versie van regisseur Bill Condon (DREAMGIRLS) wordt de kijker wederom meegenomen naar een middeleeuws Frankrijk vol pratend meubilair en lichtgeraakte dorpelingen.

Bron: Geekculture.co

In deze versie wordt Belle gespeeld door Emma Watson, die later dit jaar ook te zien zal zijn in de verfilming van Dave Eggers’ THE CIRCLE. Het meisje dat veel leest en door het klootjesvolk argwanend wordt aangekeken woont ook in deze versie met haar vader Maurice, een tekenaar / uitvinder gespeeld door Kevin Kline. En wederom wordt Belle gestalkt door de macho Gaston (Luke Evans) en zijn hulpje LeFou (Josh Gad).

Het verhaal is vrijwel identiek aan de animatiefilm, toch zijn er enkele veranderingen. De origin story van het Beest (Dan Stevens) wordt bijvoorbeeld wat meer uitgewerkt en er wordt -iets- dieper ingegaan op de afwezigheid van Belle’s moeder. Ook is de inzet van de film iets veranderd, waardoor de bewoners van het betoverde kasteel echt iets te verliezen hebben wanneer de vloek niet verbroken wordt.

De muziek in de film bevat ook de herkenbare nummers van Alan Menken en Howard Ashman. Nummers als ‘Belle’, ‘Be Our Guest’ en ‘Gaston’ zijn natuurlijk klassiekers. En zijn vrij leuk veranderd in CGI kunstwerkjes. Menken en Ashman hebben voor deze verfilming ook twee nieuwe nummers geschreven, die wat mij betreft nogal overbodig waren, maar de score blijft betoverend. Zeker als je de musical ooit hebt gezien of gehoord zitten er veel herkenbare melodietjes tussen. De hoeveelheid CGI is echter ook een struikelblok. Vooral in scene’s met veel meubilair ziet het er soms slordig uit. De individuele personages zoals Lumière (Ewan McGregor) en Cogsworth (Sir Ian McKellen) zien er daarentegen verbazingwekkend goed uit. Het cartoon-achtige aspect van de animatieserie heeft plaatsgemaakt voor meer realisme. Je ziet wat meer de ‘mens’ in het meubilair.

Het zingen in dit soort films blijft toch altijd wel een dingetje. Emma Thompson mag de titelsong ‘Tales as old as time’ zingen. En doet dat in een beetje raar accent dat helemaal niet bij het personage lijkt te passen. Voor mij heeft Angela Lansbury dit nummer onsterfelijk gemaakt, maar ik vrees dat Emma Thompson dit voor jongere generatie niet gaat lukken. Emma Watson is duidelijk geen getrainde zangeres. Niet zoals Paige O’Hara of Joke de Kruijf dat waren in 1991. Toch is het niet heel slecht en past het eigenlijk best bij de Belle die Watson neerzet.

Ten slotte was deze remake niet zonder #ophef. Gaston’s hulpje LeFou, gespeeld door Josh Gad, zou namelijk openlijk homoseksueel zijn. Op een paar subtiele opmerkingen (die de jongere kijker waarschijnlijk gewoon over het hoofd zullen gaan) is daar niets van te merken. Het is wel leuk om te zien dat Josh Gad het personage wat meer menselijk maakt ten opzichte van de animatie, waar LeFou voornamelijk comic relief is.

BEAUTY & THE BEAST is, los van het origineel, een magisch avontuur vol nostalgie en ondanks dat het een bijna beeld-voor-beeld remake is, valt er toch nog genoeg nieuws te ontdekken dat het ook voor de oudere kijkers niet gaat vervelen.

Oordeel: 6/10

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s