Fictie | Onsterfelijk

on

En dan, alsof het niets is, is het voorbij. Geen beving, geen apocalyps. Alleen maar een stilte die niet eens echt een stilte is, maar doorbroken wordt door zingende vogels, een tikkende klok en een auto die fietsers aan de kant toetert.

Bron: Tumblr.com

Een einde is zelden een echt einde. Een boek is zelden ‘uit’ na de laatste punt. Een muziekstuk is zelden gespeeld na de laatste noot. En een leven is zelden geleefd na de laatste adem. Zoals een boek het voor elkaar kan krijgen dat personages nog doorleven in het hoofd -de fantasie- van lezers, zoals muziek nog na kan galmen en zijn sporen nalaat in het neuriën van de luisteraar, zo laat ook een leven een afdruk achter.

De schrijver laat zijn werk achter. Op schijf, in boekenkasten of gewoon in dichtbeschreven vellen op een houten vloer ergens in het achterhuis van een grachtenpand in Amsterdam. Een muzikant laat zijn muziek achter. Vellen en vellen vol noten of liedteksten. En ieder ander mens? Die bestaat nog uit herinneringen en anekdotes uit de monden van vrienden en familie.

Ieder ander mens is na het overlijden van zijn laatste vriend of familielid wel vergeten. Zo gaat dat. Maar een componist of schrijver wordt elke keer weer opnieuw geboren. Elke keer wanneer frisse ogen de eerste bladzijde omslaan, nieuwe handen de eerste noten spelen of nieuwe oren de eerste plaat beluisteren komt er een stukje van de schepper tot leven. Zijn nalatenschap.

Je nalatenschap, daar heb je zelden zelf de hand in. Ja, je kunt wel al je zaken op orde hebben, maar je nalatenschap wordt toch grotendeels bepaald door de mensen die je achterlaat. Vrienden, familie, kinderen -en nog verder in de toekomst: de biograaf en de historicus. Jij, als ‘schepper’ bent er niet meer, maar je werk kan nog steeds veranderen. Jouw melodieën kunnen in andere stukken gebruikt worden om weer hele nieuwe muziek te maken. Jouw teksten kunnen nieuwe boeken inspireren en beïnvloeden. Maar daar heb jij verder niets aan. Jouw naam wordt nog eerbiedig gefluisterd in theaters of op boekenballen. Jouw naam wordt gehaat als onderdeel van leeslijsten. Of juist niet.

What is a legacy? It’s planting seeds in a garden you never get to see.

En jij bent er niet bij. Tijdens je leven kun je gehaat worden, verguisd en bespot. Maar jij hebt het laatste woord. Niet altijd op een manier waarop je dat gewild zou hebben, maar toch. Mensen vertellen jouw verhaal jaren, soms eeuwen na jouw dood.

En dat is ook een beetje onsterfelijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s