She Saved The World … A Lot

Vandaag in 1997 ging de eerste aflevering van Buffy the Vampire Slayer in première. Twintig jaar geleden begon Joss Whedon’s show over de middelbare scholiere die naast huiswerk maken en vriendjes ook het gevecht aan ging met vampieren en demonen.

Twintig jaar, zeven seizoenen, een succesvolle spinoff en een stripreeks verder kunnen we terugkijken op een geweldige show. Toen de film Buffy the Vampire Slayer niet erg aansloeg, waagde Joss Whedon zich aan een serie rondom het personage. En dat werkte beter. Met Sarah Michelle Gellar in de rol van Buffy Summers en een supporting cast van o.a. Anthony Stewart Head, Alyson Hannigan en Nicholas Brendan werd het kwaad bevochten. Rondom Buffy en haar vrienden ontstond een serie vol scherpe oneliners en bizarre monsters, maar ook een serie die onderwerpen als depressie en pesten niet ontweek.

Naast Gellar als Buffy leerde de kijker in de eerste aflevering al kennis maken met Willow Rosenberg en Xander Harris. Twee buitenbeentjes die al snel bevriend met de Slayer werden. De drie vrienden kwamen onder de vleugels van watcher Rupert Giles (Anthony Head), een bibliothecaris die tegelijkertijd Buffy’s mentor was. In latere seizoenen werd het team nog uitgebreid met Oz, een weerwolf, Anya Jenkins / Anyanka (Emma Caulfield) -een voormalige wensdemon- en Spike (James Marsters), een vampier en enemy turned ally. In de latere seizoenen komen daar Michelle Trachtenberg als Buffy’s zusje Dawn en Tara Maclay (Amber Benson) er bij.

Vanaf seizoen twee is Buffy niet meer de énige Slayer. Kendra Young (Bianca Lawson) en Faith Lehane (Eliza Dushku) zijn andere Slayers die het team van Buffy versterken. Ook vampier Angel is een bondgenoot van de de ‘Scoobies’, zoals het team rond Buffy wordt genoemd. Een referentie naar de Hanna-Barbera cartoon Scooby-Doo. Angel is ook een van Buffy’s eerste liefdes en krijgt halverwege de serie een eigen spin-off.

Een serie van zeven seizoenen heeft een hoop geweldige afleveringen voortgebracht:
The Body is daar één van. Misschien zelfs de beste uit de hele serie. Hoe er in die aflevering met rouw om wordt gegaan is fenomenaal.
• Een van mijn favorieten is ook Normal Again, een aflevering die speelt met de realiteit binnen de serie. Buffy is een meisje in een instelling en ‘de serie’ speelt zich af in haar verbeelding. Erg aangrijpend.
• Prophecy Girl is de finale van het eerste seizoen. In aanloop naar het gevecht met de Big Bad van dat seizoen levert Gellar een geweldige speech. Deze finale is ook de eerste aflevering waarin Whedon en de cast écht laten zien wat de serie zo gaaf maakt.
School Hard introduceert Spike en Drusilla en is een persoonlijke favoriet. Alleen al de manier waarop Spike in Sunnydale arriveert is een geweldige introductie tot zijn personage.
Doppelgangland is een leuk uitstapje naar een alternatieve realiteit waar veel van de personages zichzelf eens van een andere, evil kant kunnen laten zien.
• Graduation, pt. I en II is de finale van het derde seizoen en is eigenlijk een best louterende aflevering voor iedereen die wel eens een teringhekel aan de middelbare school heeft gehad.
• Hush is weer een bijzondere aflevering, want daar wordt een hele aflevering lang nauwelijks in gepraat, wat weer laat zien hoe alle acteurs in de afgelopen jaren zijn gegroeid.
Restless is de finale van het vierde seizoen en is een heel bijzondere aflevering. De plot is geheel gedreven door de personages en speelt zich voor 90% ook af in de hoofden, of eigenlijk dromen, van Buffy en haar vrienden.
• The Gift is weer een van mijn persoonlijke favorieten en misschien komt dat omdat het geschreven is als een serie finale in plaats van een seizoensfinale. Maar de ontknoping was destijds enorm emotioneel!
Once More With Feeling is een aflevering in een tijd waar musical afleveringen nog niet heel bekend waren en dus was het spannend om te zien wat er uit kwam. De muziek was geweldig, met veel rock-invloeden, en het verhaal werd zodanig verteld dat het ook echt bijdroeg aan de plot.
• Het einde van Entropy en het geheel van Seeing Red en de drie afleveringen die daarop volgden waren zowel geweldig gaaf als geweldig heartbreaking en sluiten een seizoen af dat helemaal over ‘opgroeien’ ging.
• Chosen is de grote finale van de serie. Zeven seizoenen lang hebben ze hier naar toe gewerkt en dat is ook wel te merken! Een bijzondere aflevering met veel referenties naar vorige afleveringen en het gevoel dat een finale hoort te hebben: je wil niet dat het ophoudt.

Een klein overzichtje van wat Buffy the Vampire Slayer zo gaaf maakt. De boodschappen die de serie meegaf, de dialogen, de scherpe oneliners, dit alles maakt dat Buffy the Vampire Slayer tijdloos is. Nog steeds hoop ik op een reünie ergens in de toekomst. Tot die tijd zijn er zeven seizoenen terug te kijken!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s