Fictie | Top Secret

on

Een metalen tafel glinsterde in het koude TL-licht. Naast de tafel stonden lades met instrumenten. Een man in een witte jas was verwoed notities aan het maken. Iets was er anders, vandaag…

Bron: Tumblr.com

De dokter greep een handvol tissues en veegde afwezig het zweet van zijn voorhoofd, terwijl hij een discussie leek te voeren met zijn eerder opgeschreven aantekeningen -in principe dus met zichzelf. Alle metalen tafels waren leeg, op één na. Onder een wit plastic laken was de vorm van een lichaam zichtbaar.

De dokter had zijn notities dichtgeslagen en schoof op zijn bureaustoel met wieltjes achter zijn toetsenbord, waar hij vlot begon te typen. Door de commands die de computer binnenkreeg begonnen er allerlei apparaten te trillen en te piepen. Aan betegelde muren hingen vergeelde medische posters, van hersenen tot spieren. De uitleg erbij varieerde van Duits tot Latijn. Een van de lampen knipperde en een verwarming tikte luidruchtig.

Op de verwarming en de apparatuur na was alles stil. Zo stil dat een ontploffing verderop als een donderslag bij heldere hemel kwam. De arts keek met een ruk op en deed zijn bril af. Hij veegde met de hand door zijn vettige grijzende haar. Als een bezetene begon hij zijn papieren bij elkaar te rapen. In de verte loeide een sirene. Meer ontploffingen, nu wat verder, waren duidelijk hoorbaar. Als zware slagen op een bass drum sloegen bommen in, bijgestaan door luchtafweergeschut.

De dokter had inmiddels zijn bezittingen in een lederen tas geworpen en hees zich in een zware lange jas die ooit bruin geweest was. Net toen de dokter de deur van zijn laboratorium achter zich had dichtgetrokken en begonnen was aan de afdaling naar de schuilkelder werd zijn wereld in één klap weggevaagd. Later zouden de geschiedenisboeken vermelden dat hij letterlijk en figuurlijk een bom op zijn hoofd had gekregen.

Wat ze echter niet zouden vermelden was wat men in het laboratorium dat, op een aantal omgevallen tafels na wonderlijk ongedeerd was gebleven, aantroffen: onder een half omgevallen tafel lag een lichaam, nog half verborgen onder het plastic laken. Het lichaam was een exacte kopie van dat van de dokter, op de ogen en handen na. Die handen waren gekromd tot klauwen, de nagels waren van geslepen zilver. De irissen waren fluoriserend paars met een gouden band rond de pupil.

En die, ondanks het levenloze lichaam, nog steeds heen en weer bewogen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s