Fictie | Mixtape

on

De cassettes lagen in een wirwar om de recorder heen. Het was een duo-speler, dus met twee decks. In een deck zat een lege cassette, in de ander zat een bandje met daarop een krakerig opgenomen LP. Je moest toch wat.

Bron: Zastavki.com

Het moest goed zijn. Het mixtape maken was in de loop der jaren door verliefde en gekrenkte jeugd tot een kunstvorm verheven. Elk nummer moest de juiste zijn, want hoe moest je anders dat leuke meisje veroveren? Je hebt op je mooiste handschrift lopen oefenen, de label machine van je ouders staat klaar voor een gevatte tekst. Of simpelweg een naam, al dan niet vergezeld van een hartje. In je hoofd zag je voor je hoe ze verrukt de nauwkeurig gekozen nummers één voor een afluisterde en hoopte je maar dat ze de boodschap binnen kreeg. Je had er niet voor niets heimelijk wat nummers tussen gedaan waarin er over ‘love’ gezongen werd!

Later kwamen de cd’s en iets van de magie van mixtapes ging met de opkomst van die ronde schijfjes verloren. Muziek (en virussen) haalde je van Kazaa of LimeWire en een cd was snel gebrand. Je hoefde niet meer voor de radio te gaan zitten om op precies het goede moment op ‘record’ te drukken om dat éne nummer op band te krijgen. Nee, met de inbelverbinding was die muziek veel makkelijker te verkrijgen. Wel kon je veel beter redigeren. Je kon makkelijker kiezen welke nummers wáár op de cd terecht kwamen. Welke artiest volgde de ander op? Waar sloot je mee af? Dat heen en weer geschuif kon immers met bandjes niet.

Weer later waren ook de cd’s oud nieuws en ging alles op een USB-stickje. En hoefde je nauwelijks meer mixtapes te maken, want er bestonden streamingdiensten als Spotify, daarnaast zaten er steeds minder mensen op een mixtape te wachten als je toch alle muziek van de wereld binnen handbereik had!
De mixtapes werden playlists die je met Jan en Alleman kon delen en de magie van het urenlang knutselen om een zo’n goed mogelijk bandje te maken verdween naar de achtergrond, om uiteindelijk helemaal weg te gaan.

Mijn mixtapes waren altijd radio-gericht. Ik draaide een aantal jaar terug bij het plaatselijke station Radio Troubadour en tijdens het in elkaar zetten van de wekelijkse uitzending kwamen ook de gebrande cd’tjes met nieuwe muziek mee. Vaak al op volgorde, want de apparatuur waar we mee moesten werken was toen al enorm verouderd en stond, met vastzittende cd-laden, op instorten. Maar dat deerde niet, want ik kon radio maken. ‘Mijn’ muziek de wereld in gooien.

En dat was toen het mooiste dat er was.

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Esra schreef:

    De nostalgie borrelt in me op. Geweldig. En ik vind usb-sticks en spotify maar weinig romantisch. Ik ben er nog steeds voorstander van om van goede muziek cd’s aan te schaffen.

  2. Linda schreef:

    Ja, het is wel zonde dat dat allemaal verdwenen is hé. Al knutsel ik nu gewoon uren op een playlist met precies de goede nummers 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s